Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De brug van de kunsten, oorspronkelijk aangeduid als de brug van de kunsten, werd gebouwd tussen 1801 en 1804 onder het Eerste Rijk om het Palais du Louvre (toen bekend als Palais des Arts) te verbinden met de kade van Conti. Deze eerste Parijse metalen brug, ontworpen in gietijzer door de Compagnie des Trois Ponts, was 157,50 meter lang met negen bogen. De lichte schort, gereserveerd voor voetgangers, werd versierd met sinaasappelbomen teruggezet in de winter. In 1803 werd ook een Franse industriële wil gesymboliseerd om te concurreren met Groot-Brittannië met gietijzer.

In 1852 veranderde de uitbreiding van het dok van Conti zijn structuur: de twee bogen op de linkeroever werden vervangen door één. Tot de 19e eeuw werd de brug een symbolische plek voor kunstenaars en wandelaars. Gefragmenteerd door de bombardementen op de twee wereldoorlogen en aanvaringen van schepen (met name in 1961 en 1970) stortte het in 1979 gedeeltelijk in na een overstroming. In 1980 gedemonstreerd, werden enkele bogen hervestigd in Nogent-sur-Marne in 1992.

Tussen 1981 en 1984 gereconstrueerd door architect Louis Arretch, behoudt de huidige brug de geest van het eerste werk, maar met zeven stalen bogen uitgelijnd met die van Bridge Nine. Een historisch monument in 1975 werd in 2023 gerenoveerd met een exotisch houten platform (bilinga) en nieuwe banken. Tussen 2008 en 2015 waren zijn bodyguards bedekt met love hangslots, verwijderd in 2015 om zijn structuur te behouden. Vandaag de dag blijft er een plaats van passage en inspiratie, gevierd in literatuur, schilderkunst en bioscoop.

De Kunstbrug heeft vele kunstenaars geïnspireerd, zoals Vercors in The Star March (1943) of Albert Camus in La Chute (1956), waar het dienst doet als symbolische decoratie. In de schilderkunst zijn Renoir, Signac en Pissarro onsterfelijk. In de bioscoop verscheen hij in Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001) of Unseizables (2013). In 2024 maakte hij deel uit van een voorstelling van Aya Nakamura tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen.

De naam komt van het Palais des Arts, een revolutionaire appellatie van het Louvre. Gelegen tussen het Institut de France en het museum, biedt het een panoramisch uitzicht op het eiland La Cité, Notre-Dame en het Orsay Museum. Toegankelijk via de Louvre-Rivoli of Pont-Neuf metrostations, belichaamt het de verbinding tussen historisch erfgoed en het Parijse culturele leven.

Toekomst

De omheind parapets van de Art Bridge waren de steun van vele "liefde hangsloten" opgehangen door paren. Deze praktijk, die in 2008 op deze brug verscheen, strekte zich uit tot de Léopold-Sedar-Senghor Bridge, de Aartsbisschop en de Simone-de-Beauvoir Bridge.

Geconfronteerd met de controverse over de verslechtering van het erfgoed veroorzaakt door de aanwezigheid van deze tonnen hangsloten, en hun bijzonder onestetische aspect, besloot het stadhuis van Parijs het te beëindigen in september 2014. De grills worden permanent verwijderd op 1 juni 2015 en vervangen door glazen panelen.

Externe links