Dispersie van de gemeenschap 1792 (≈ 1792)
Ontbinding tijdens de Franse Revolutie.
1818
Officiële erkenning
Officiële erkenning 1818 (≈ 1818)
Door kardinaal Fesch.
Consulat (début XIXe siècle)
Herstichting van de abdij
Herstichting van de abdij Consulat (début XIXe siècle) (≈ 1904)
Installatie in een verlaten kasteel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Thérèse de Bavoz (1768-1838) - Stichter en abdis
Ik vond de abdij onder het consulaat.
Cardinal Fesch - Kerkherkenning
Valideerde de herstichting in 1818.
Oorsprong en geschiedenis
De abdij van Saint-Pierre de Pradines is een Franse abdij in het departement Loire in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Oorspronkelijk opgericht in een onbepaalde periode, werd het gekenmerkt door een turbulente geschiedenis, vooral tijdens de Franse Revolutie, waar haar gemeenschap werd verspreid in 1792. Dit religieuze monument, dat nog steeds in gebruik is, belichaamt het voortbestaan van kloostertradities in een bewaard gebleven landelijke omgeving.
Onder impuls van Moeder Thérèse de Bavoz (1768-1838) werd de abdij heropgericht tijdens het consulaat. Gelegen in een verlaten kasteel in het dorp Pradines, kreeg deze nieuwe gemeenschap in 1818 officiële erkenning dankzij kardinaal Fesch. Thérèse de Bavoz speelt ook een belangrijke rol in de restauratie van andere abdijen, zoals die van La Rochette, Jouarre en Saint-Jean-d-Angely. Zijn nalatenschap gaat door via een huidige gemeenschap van ongeveer 40 nonnen.
Het leven in de abdij wordt doorkruist door canonieke uren en ambachtelijke activiteiten, zoals het drukken en maken van liturgische ornamenten. Open voor het welkom van gepensioneerden, het combineert spiritualiteit en werk, waardoor een Benedictijnse traditie van eeuwenoud. Historische bronnen, zoals de geschriften van Abbé Plantier (1855) of de biografie van Thérèse de Bavoz (1870), getuigen van haar religieuze en culturele betekenis in de regio.