Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Callanchi's prehistorische site, ook bekend als Filitosa, is een groot archeologisch complex gelegen in Sollacaro, in de Taravo Vallei in Zuid Corsica. Het werd bewoond van het oude Neolithicum tot de Middeleeuwen en bereikte zijn hoogtepunt tijdens de Bronstijd. De site bestaat uit drie Torreaanse (of torre) monumenten, een kastelen (verstevigde behuizing met torens en habitats), en dertien beelden-menhirs kenmerkend voor de Corsicaanse groep. Deze antropomorfe sculpturen, gewapend met zwaarden of dolken, hebben gestileerde gezichtskenmerken (ogen, neus, reliëfmond) en anatomische details zoals scapula's of ribben. Sommige komen uit nabijgelegen plaatsen (Barcajolo, Tappa) en zijn gegroepeerd in Filitosa voor behoud.

De heuvel van Filitosa, 60 meter hoog, herbergt ook een granietgroeve en resten van gedeeltelijk verwoeste menhirs, misschien uit de ijzertijd of tijdens de installatie van monniken in de middeleeuwen. De opgravingen, uitgevoerd door Roger Grosjean tussen 1957 en 1972, onthulden lithische werktuigen (meules, mortieren) hergebruikt in de muren, evenals een kastel van 6.000 m2 met twee torens. Het centrale gebouw, omgeven door langwerpige huizen met curvilineaire muren, suggereert een gestructureerde sociale organisatie. De Menhir standbeelden, die nu om toeristische redenen kunstmatig zijn uitgelijnd, kunnen een culturele weigering symboliseren op de leeftijd van het laatste brons, hun hergebruik als bouwmaterialen die een symbolische breuk markeren.

De site is geclassificeerd als een historisch monument in twee fasen: op 4 december 1967 en 10 december 1980, alvorens te worden opgenomen onder de "100 historische plaatsen van gemeenschappelijk belang voor de mediterrane landen." In 1946 door Charles-Antoine Cesari (eigenaar van het land) werd hij vervolgens gedekt door de maquis en lokaal beschouwd als een voormalig klooster. De menhir standbeelden, met unieke kenmerken (schalen, wapens, dorsale voorstellingen van de schouderbladen), verschillen van beter bewaard gebleven uitlijningen zoals die van Cauria (I Stantari, Rinaghju). Hun vroege vernietiging en hergebruik kunnen sociale of religieuze omwentelingen tussen de Bronstijd en de Middeleeuwen weerspiegelen.

De rotshabitats van Callanchi-Saparata Alta, ontdekt in 1982, vullen dit erfgoed aan met Chalcolithische graven gegraven in rotsachtige alveoli. Deze overblijfselen, gecombineerd met neolithische gereedschappen, weerspiegelen een continue bezetting gedurende enkele millennia. De site illustreert zo de evolutie van de begrafenis-, defensieve en artistieke praktijken in Corsica, van de eerste agro-pastorale gemeenschappen tot de mediterrane invloeden van de Bronstijd. De opgravingen onthulden ook kleihaarden en sporen van daken in de huizen van de castellu, waarbij bouwtechnieken werden onthuld die zijn aangepast aan lokale bronnen (graniet, moellons).

Externe links