Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Priorij Saint-Sardos de Laurenque is een voormalige katholieke kloosterkerk gelegen in het gehucht Laurenque, in de gemeente Gavaudun, Lot-et-Garonne. Al in 1153 in een zeepbel van Paus Eugene III genoemd als afhankelijk van de abdij van Saint-Sacerdos de Sarlat, was deze Benedictijnse priorij een belangrijke religieuze plaats in de regio. De Romaanse kerk, oorspronkelijk welvarend, werd aan het einde van de 15e eeuw verwoest, waarschijnlijk vanwege de problemen van die tijd.

Aan het einde van de 15e of vroege 16e eeuw werd de priorij herbouwd dankzij een geschenk van Arnaud en Jeanne de Lustrac, lokale heren, die de helft van de tienden opgaf om de arme vroeger te steunen. De architectuur van deze periode, zichtbaar in de huidige ruïnes, omvat een vijfzijdige apsis en een klokkentoren-poach. Op 25 november 1569 werd de priorij echter in brand gestoken door Denis de Saint-Selve, een protestant, die de priester Martin Rigal, de voogd van de plaats verbrandde. Dit besluit markeerde het definitieve einde van de priorij.

Na 1569 steeg de site nooit. In 1601 ontdekte de bisschop van Agen, Nicolas de Villars, dat de kerk "alles werd ontdekt, zonder enige dienst," en de ruïnes werden geleidelijk verlaten. In 1616 werd de titel van de priorij overgebracht naar de nabijgelegen parochiekerk, die vervolgens de term Saint Sardos en Saint Anne aannam. Vandaag de dag blijft er alleen nog over: de ruïnes van de kerk, een hekmuur, een vierkante duiventoren en elf historische zuilen die engelen vertegenwoordigen.

De site werd op 15 september 1993 als historische monumenten vermeld, waarbij het erfgoed werd erkend. De beschermde elementen zijn onder andere de ruïnes van de kerk, de omheiningmuur, de duivecot met zijn broodoven en de archeologische vloer. Historische bronnen, zoals de kronieken van Jean Tarde of de werken van Abbé Barrère, documenteren zijn turbulente verleden, gekoppeld aan de religieuze conflicten van de Renaissance.

Externe links