Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De priorij van Marcevol, gelegen in Arboussols in de Pyrénées-Orientales, is een Romaans gebouw gewijd aan de heilige Maria, gebouwd tussen de 11e en 12e eeuw. Het is de enige afhankelijkheid van de reguliere canonieke orde van de Heilige Sepulchre in Roussillon, zoals blijkt uit zijn donatie in 1129 door de bisschop van Elne. Deze na die datum herbouwde priorij werd zwaar beschadigd door de aardbeving van 1428, die een groot deel van Catalonië verwoestte en kloostergebouwen beïnvloedde.

In 1142 werd het lopende wederopbouwwerk bevestigd, waaruit het belang van de site blijkt. Na de aardbeving van 1428 werden aan het einde van de 15e eeuw reparaties uitgevoerd, waaronder de nave kluis en het noordelijke onderpand. De orde van de reguliere kanonnen van de Heilige Sepulchre, in verval, werd ontbonden door de paus in 1489, en de priorij ging vervolgens onder het bestuur van de priesters van Vinça tot de Franse Revolutie.

Verkocht als nationaal goed tijdens de Revolutie, werd de priorij omgezet in een boerderij. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1840, werd gekocht en gerestaureerd uit de jaren zeventig. Tegenwoordig bevat het opmerkelijke elementen zoals een monolithische bentier roman, een fresco van Christus in Majesteit, en een gedeeltelijk ingestort asymmetrische muurklokkentoren. Conventionele gebouwen daarentegen zijn bijna geheel verdwenen, met uitzondering van sommige resten als een muur van versterking van de 13e-XIV eeuw.

De priorij van Marcevol staat ook bekend om zijn uitzonderlijke panorama op het Canigou-massief en de Tet-vallei. De site, gerestaureerd door een stichting, behoudt ook sporen van zijn middeleeuwse verleden, zoals romaanse penningen op het portaal en raven die het dak van het klooster ondersteunen. In de Palissy basis worden verschillende roerende voorwerpen genoemd, waaronder elementen van het gotische altaarstuk.

De architectuur van de kerk, georganiseerd in drie schepen, weerspiegelt opeenvolgende reconstructies, vooral na de aardbeving van 1428. Het noordelijke onderpand, herbouwd in 1496, werd onderverdeeld in communicerende kapellen, terwijl het bed alleen de zuidelijke apsidiool en de grote apse behoudt. De westelijke gevel, nuchter en massief, wordt gedomineerd door een muurklokkentoren met gedeeltelijk verwoeste baaien.

Externe links