Donatie aan de abdij van Bec-Hellouin 1097 (≈ 1097)
De kerk wordt naar de Benedictijnse abdij gestuurd.
XIe-XVIIIe siècles
Bouwperioden en revisies
Bouwperioden en revisies XIe-XVIIIe siècles (≈ 1850)
Architectural evolution of the prioriy and its closure.
1896
Classificatie van muurschilderingen
Classificatie van muurschilderingen 1896 (≈ 1896)
Bescherming van de geschilderde muren van de 14e en 15e eeuw.
1997
Registratie van de kloosterruimte
Registratie van de kloosterruimte 1997 (≈ 1997)
Bescherming uitgebreid tot overblijfselen en hydraulisch systeem.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken in de broncode
In de teksten worden geen specifieke historische actoren genoemd.
Oorsprong en geschiedenis
De Priorij van Saint-Philbert-sur-Risle, opgericht in de 11e eeuw, werd in 1097 gegeven aan de abdij van Bec-Hellouin. Het huidige gebouw is het resultaat van meerdere veranderingen tussen de 11e en 18e eeuw, waarbij de parochie en de kerk werden gemengd. De bijzonder goed bewaarde behuizing huisvest 17e-eeuwse muren, een 18e-eeuwse dovecote, en een hydraulisch systeem aangedreven door de Sainte-Radegonde voorjaar. Archeologische overblijfselen onthullen een apsis van collegiale gebouwen, kloostergebouwen en het huis van de vorige, getuigen van het verleden belang.
De 14de en 15de eeuwse muurschilderingen, zichtbaar op de zuidelijke muur van het schip, zijn een opmerkelijk artistiek erfgoed. Geclassificeerd als Historisch Monument in 1896, illustreren ze de decoratieve rijkdom van de middeleeuwen. De kloosterwoning, geregistreerd in 1997, beschermt ook de archeologische grond, de kalver en de bron onder het monument voor de doden. Deze elementen benadrukken de historische continuïteit van de site, gekenmerkt door religieuze, agrarische en gemeenschapsfuncties.
Het is eigendom van de commune, de priorij vandaag belichaamt een grote architectonische en spirituele erfgoed in Normandië. De opgravingen bevestigden haar centrale rol in het lokale leven, het combineren van plaats van aanbidding, monastieke leefruimte en hydraulisch beheer. De staat van behoud maakt het een zeldzaam voorbeeld van evolutionair monastisch ensemble, van middeleeuwse oorsprong tot moderne voorzieningen.