Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De priorij van Saint-Marcel-lès-Sauzet ontstond in 985 toen Lambert en zijn vrouw Falectrude land aan de Benedictijner monniken Audoin en Durand aanbood om een klooster op de site te herbouwen, toen Salciaco genaamd. Hun zoon, graaf Ademar (of Aimar), bevestigde deze donatie vóór 1037 en verbond het klooster aan de Clunisiaanse orde. Verschillende lokale panden, zoals de prioriteiten van Sint John d'Autichamp of Saint Stephen d'Espeluche, worden geleidelijk met hem geassocieerd. De huidige kerk, gebouwd in de tweede helft van de 12e eeuw, weerspiegelt deze clusische invloed, hoewel latere bronnen oproepen tot een mogelijke overgang naar reguliere canons in 1165, een hypothese tegengesteld aan de rapporten van 1293 die de gedegradeerde staat van de gebouwen aangeven (klooster, slaapzaal, klokkentoren).

In de 13e eeuw had de priorij zes monniken en adopteerde een Provence Romaanse architectuur getint met innovaties, zoals een achthoekige koepel versierd met de symbolen van de evangelisten. De site ging door perioden van verval, vooral na de revolutie: in 1791 werd het eigendom verkocht als kerkelijk eigendom, maar de kapel werd parochiekerk. In de 19e eeuw kochten de Maristen de gebouwen in 1862 en restaureerden de kerk, terwijl in 1877 de ontdekking van een 8e eeuws christelijk altaar tijdens opgravingen werd bevestigd aan een lange eerdere religieuze bezetting. Gerangschikt als een historisch monument in 1846, echter, verloor de priorij zijn zuidelijke galerie van het klooster (X-VIIIe eeuwen) aan het einde van de 20e eeuw, toen het werd omgezet in huisvesting.

De architectuur van de priorij, opmerkelijk vanwege zijn homogeniteit, dateert voornamelijk uit het begin van de dertiende eeuw. Het schip, gewelfd in een gebroken wieg en geflankeerd door lage zijden, leidt tot een transept overdekte door een achthoekige koepel, ondersteunend een gereduceerde klokkentoren in de achttiende eeuw. Het westelijke portaal, typisch voor de 13e eeuw, en de toegewijde zuilen markeren een breuk met de traditionele Romeinse canons, wat de overgang naar Gotiek illustreert. Ondanks latere veranderingen (gedeeltelijke vernietiging van het klooster, dak van de klokkentoren), behoudt de kerk Romaanse elementen, zoals de verdeling van zuilen en pilasters in derdeën, terwijl de integratie van structurele innovaties voor de periode.

Externe links