Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Priorij van Sint Quirin, gelegen in het gelijknamige dorp van het Grote Oosten, werd in het begin (of midden-) 12e eeuw gesticht door de Graaf van Dabo. Het werd een plaats van grote bedevaart, afhankelijk van de abdij van Marmoutier in de Elzas. Zijn oorsprong is verbonden met een hermitage genaamd Godelsadis, waar Geppa, zuster van paus Leo IX en abdis van Neuss, een hoge kapel bouwde. In 1122 werd Wolframus benoemd tot eerste gecertificeerde persoon. Deze religieuze site, gewijd aan de heilige Quirin, een Romeinse martelaar, speelde een centrale geestelijke en sociale rol in de middeleeuwse Lotharingen regio.

Aan het begin van de 18e eeuw werd de priorij volledig herbouwd onder impuls van Dom Edmond Herb, zoals blijkt uit de datum 1711 gegraveerd op de cartridge van het hoofdgebouw. De werken, uitgevoerd in barokke en rococo stijl, omvatten een achthoekige campanile, bestelde gevels, en gesneden decoraties (medalons, abbatiale wapens). De kerk werd herbouwd in 1724. De priorij werd afgeschaft in 1769 door koninklijke patentbrief, met zijn inkomsten overgebracht naar het hoofdstuk van de nobele kanonnen van Metz, geleid door een Choiseul-Stainville.

De architectuur van de priorij bestaat uit twee L-vormige lichamen: een op de weg van de Garinette (7 spanten, bolvormige campanile), de andere plaats van de kerk (6 spanten, pediment ramen). Tot de materialen behoren zandsteen, coating, platte tegels en leisteen. Opmerkelijke elementen blijven over, zoals een rococo deur versierd met medaillons (een ruiter, een heilige in pantser), een scauguette met gesneden strips, en smeedijzeren trap. Een grote renovatie vond plaats in 1910, zoals aangegeven door een patroon gedateerd op het kerkplein gevel.

De Priorij, een gemeenschappelijk eigendom sinds de revolutie, herbergt nu een school, een pastorie, en huisvesting. Gedeeltelijk geclassificeerd als historische monumenten (gevels en daken in 1986, kerk in 1994), het illustreert het religieuze en architectonische erfgoed van Lotharingen, gekenmerkt door de 18e eeuwse hervormingen en post-revolutionaire transformaties. Historische bronnen (Fischer, Kraus, Sigrist) onderstrepen het belang ervan in het regionale monastieke netwerk, verbonden met Marmoutier en de familie van de Graaf van Dabo.

Externe links