Bouw van de klokkentoren XIIe siècle (≈ 1250)
Voormalig Romaans torenkoor bewaard en opgevoed.
1468
Deur van de ruimte gedateerd
Deur van de ruimte gedateerd 1468 (≈ 1468)
Pierre hergebruikt in de huidige muur.
1737
Herstel van de ossuarium
Herstel van de ossuarium 1737 (≈ 1737)
Transformatie in een kapel, bewaard inscriptie.
19 avril 1893
Einde gelijktijdige
Einde gelijktijdige 19 avril 1893 (≈ 1893)
Decreet dat het exclusieve protestantse gebruik formaliseren.
9 novembre 1893
Rangschikking van de klokkentoren
Rangschikking van de klokkentoren 9 novembre 1893 (≈ 1893)
Bescherming van historische monumenten.
1895-1896
Reconstructie van de kerk
Reconstructie van de kerk 1895-1896 (≈ 1896)
Nef en koor vandaag gebouwd.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Clocher : bij beschikking van 9 november 1893
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen enkele genoemde historische acteur.
Oorsprong en geschiedenis
De protestantse kerk van Scharrachbergheim, gelegen in de gemeente Scharrachbergheim-Irmstett (Bas-Rhin, Groot-Oosten), is een gebouw waarvan de geschiedenis zich uitstrekt van de 12e tot de 19e eeuw. De klokkentoren, een oude Romaanse toren, gerangschikt in 1893, is de oudste vestige, met een middeleeuwse oorsprong. De huidige structuur, herbouwd tussen 1895 en 1896, vervangt een eerder gebouw gekenmerkt door opeenvolgende transformaties, waaronder de toevoeging van een ossuarium in de 15e eeuw en zijn omzetting in een kapel in 1737.
De reconstructie van 1895-1896 volgde het einde van de gelijktijdige (culturele verdeling) in 1893, wat de definitieve overgang naar protestants gebruik markeerde. Het schip, rechthoekig plan met boogbodems in halfstuk, bevat gietijzeren elementen en opnieuw gebruikte romaanse sculpturen. Het driedelige koor en gietijzeren zuilen weerspiegelen de architectonische aanpassingen in verband met de culturele evolutie. Inscripties, zoals die van 1737 op de oude Ossuary Chapel, herinneren aan de restauratiefasen.
De site behoudt ook sporen van de oude begraafplaats, met funeraire monumenten en een steen uit 1468 hergebruikt in de muur van behuizingen. Deze elementen, gecombineerd met de verhoogde klokkentoren, illustreren de superpositie van tijden en gebruiken, van de Middeleeuwen tot protestantse consolidatie aan het einde van de 19e eeuw. Het gebouw, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een symbool van het Elzasische religieuze erfgoed, waarbij Romaanse erfgoed en moderne transformaties worden gemengd.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen