Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Ossuary of Charency-Vezin en Meurthe-et-Moselle

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Ossuaire
Ossuaire de Charency-Vezin
Ossuaire de Charency-Vezin
Ossuaire de Charency-Vezin
Ossuaire de Charency-Vezin
Crédit photo : Aimelaime - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
1603, 1610, 1630
Graffiti van
2e moitié du XVIe siècle
Bouw van de ossuarium
1964
Restauratie van het monument
18 décembre 1990
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Ossuary (oude), op het kerkhof (cad. A 1430): bij beschikking van 18 december 1990

Kerncijfers

Information non disponible - Geen karakter geciteerd De brontekst vermeldt geen historische actoren.

Oorsprong en geschiedenis

De ossuarium van Charency-Vezin, geclassificeerd als een historisch monument, dateert uit de tweede helft van de 16e eeuw. Dit kleine gebouw, typisch voor de begrafenisgebouwen van de periode, onderscheidt zich door zijn ligging op het gemeenschappelijke kerkhof. Het getuigt van de religieuze en herdenkingspraktijken van de late renaissance in Lotharingen, een regio die gekenmerkt wordt door religieuze spanningen en terugkerende epidemieën.

De ossuary draagt verschillende graffiti gedateerd 1603, 1610 en 1630, tastbare sporen van het langdurig gebruik buiten de oorspronkelijke constructie. Deze inscripties, waarschijnlijk achtergelaten door bewoners of pelgrims, illustreren de collectieve en heilige dimensie van de plaats. Het monument werd in 1964 gerestaureerd, zodat het bewaard bleef tot zijn officiële classificatie bij decreet van 18 december 1990, dat zowel het ossuarium als zijn directe omgeving op de begraafplaats beschermt (kadasterpark A 1430).

Het is eigendom van de gemeente Charency-Vezin (departement van Meurthe-et-Moselle) en maakt deel uit van een regionaal funerair erfgoed dat vaak onbekend is. De locatie, dicht bij de historische grens tussen Lotharingen en Luxemburg, herinnert aan culturele uitwisselingen en grensoverschrijdende artistieke invloeden. Vandaag, hoewel zijn eerste roeping is verdwenen, blijft het monument een architectonisch getuigenis van de herdenkingspraktijken van het oude regime, tussen toewijding en beheersing van epidemieën.

Externe links