Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De muren van Quesnoy vormen een reeks vestingwerken gebouwd tussen de Middeleeuwen en de 20e eeuw om de stad te beschermen, gelegen in het noordelijke departement. Hun modernisering begon in de 16e eeuw, in een context van rivaliteit tussen het Koninkrijk Frankrijk en de Bourgondische Nederlanden, vervolgens Habsburg. De verschijning van de artillerie maakt dan de oude middeleeuwse verdediging overbodig, waardoor de bouw van geschikte bastions, zoals die van Croÿ (1533-1534), van de koningin (1534-1535), en Imperial (1535-1538) wordt bevorderd. Deze vroege werken, geïnspireerd door modellen uit Nederland, versterken zwakke punten van de behuizing zonder een samenhangend systeem te vormen.

Tussen 1538 en 1553 werden drie nieuwe bastions toegevoegd: Groen, Caesar, en een halve maan (halve maan van Zwitserland), waarbij innovaties zoals lage plaatsen en gebroken zijden werden geïntegreerd. Halve manen beschermen ook de stadspoorten, terwijl er overstromingssystemen zijn. Dit werk weerspiegelt de vooruitgang van de herboren Poliorcetics, gekenmerkt door een toegenomen zoektocht naar flankering en weerstand tegen artillerievuur. Flamengrie's poort werd verplaatst in 1543 in opdracht van Charles Quint, een illustratie van de strategische belangen van de regio.

In 1654 kwam Le Quesnoy onder Franse controle na het beleg tijdens de Frans-Spaanse oorlog, geformaliseerd door het Verdrag van de Pyreneeën. De door de Spanjaarden beschadigde vestingwerken worden gerepareerd en de poort van Saint-Martin wordt gemaaid. Vauban, in opdracht van Lodewijk XIV in 1676, moderniseerde de behuizing volgens zijn eerste systeem: hij regelde de courtines, voegde het koninklijk bastion (ondersteund door een aquaduct voor de waterstroom) toe en veranderde de zijkanten van verschillende bastions in bof. Het verwijdert ook Croÿ's bastion, vervangt de halve manen door contraguards, en integreert pedriae. Zijn volgende projecten (1698, 1701), inclusief gehoornde werken, zullen niet worden uitgevoerd.

In de 18e en 19e eeuw onderging de wallen kleine aanpassingen: de toevoeging van glazen, schuilbanden en tegenmijnen, vooral na het beleg van 1712. De Nederlanders bezetten de stad in 1713, bouwden een niet-gehoren gebouw om Fauroeilx te beschermen. In de 19e eeuw, onder de impuls van Séré de Rivières (1878), werd het plein geherklasseerd als een fort van stop: het Koninklijk bastion kreeg een moderne barakken, en er werden schuilbanden toegevoegd aan verschillende bastions. Ondanks deze ontwikkelingen werd de behuizing in 1901 definitief onthuld, tegenover de veroudering van de vestingwerken.

In 1944 werd een historisch monument opgericht, de muren van Quesnoy getuigen van bijna vijf eeuwen Europese militaire geschiedenis. Dankzij hun integraal behoud kunnen we de overgangen bestuderen tussen middeleeuwse, renaissant, klassieke (Vauban) en moderne vestingwerken (River Séré). De beschermde elementen omvatten escarps, counterscarps, halve manen en losse werken, die een zeldzaam voorbeeld van defensieve stratigrafie in Frankrijk bieden.

Externe links