Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Camp Joffre, bekend als "Rivesaltes camp," werd opgericht in 1935 als een 600 hectare groot militair trainingscentrum, rijdend op Rivesaltes en Salses. Aanvankelijk bedoeld voor de opleiding van troepen, werd hij snel omgeleid naar intern burgerbevolkingen tijdens moeilijke periodes in de Franse geschiedenis. Zijn rol ontwikkelde zich als reactie op crises: Spaanse vluchtelingen vluchtten in 1939, buitenlandse Joden en zigeuners onder Vichy (1941-1942), en Harkis na de Algerijnse oorlog (1962-1977).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kamp een "accommodatiecentrum" onder de controle van Vichy, met maximaal 21.000 geïnterneerden, waaronder Joodse families gescheiden door geslacht. Tussen augustus en oktober 1942 diende hij als "Drancy of the Free Zone," doorvoerpunt naar Auschwitz voor 2.313 Joden. Verenigingen zoals La Cimade speelden een cruciale rol bij het organiseren van ontsnappingen en het redden van kinderen door vervalste papieren. Na 1942 maakten de Duitsers er een trainingskamp van voor de Wehrmacht.

Na 1944 diende de site op zijn beurt als behandelcentrum voor medewerkers, een depot voor Duitse krijgsgevangenen (1.814 stierf er tussen 1945-1946) en vervolgens als doorgangskamp voor de Harkis uit 1962. Ongeveer 22.000 mensen, waaronder families die als "onherstelbaar" worden beschouwd, werden daar gedegradeerd voordat ze werden verspreid naar andere plaatsen zoals Saint-Maurice-l-Ardoise. Van 1986 tot 2007 zal er een administratief detentiecentrum voor migranten gevestigd zijn, dat bekritiseerd wordt vanwege zijn omstandigheden.

Gerangschikt een historisch monument in 2000, islet F en de barakken werden bewaard. Een herdenkingsproject, onder leiding van Christian Bourquin en architect Rudy Ricciotti, culmineert in de inhuldiging van het Memorial in 2015. De site, die massale stages in Frankrijk symboliseert, eert vandaag de kruisherinneringen van Spaanse Republikeinen, gedeporteerde Joden, zigeuners, Harki's en krijgsgevangenen, door steles en een museum.

Het kamparchief, dat in 1997 gedeeltelijk van vernietiging werd gered door een petitie van Simone Veil en Edgar Morin, toont de omvang van het lijden. Werken als die van de Cimade of de Swiss Relief getuigen van pogingen om te humaniseren in verschrikking. Het Memorial, gesponsord door Robert Badinter, is bedoeld om deze complexe geschiedenis uit te dragen, waar staat repressie, solidariteit en verzet gemengd zijn.

Vandaag de dag is het Rivesaltes Memorial een educatieve en herdenkingsplaats, waarbij de mechanismen van uitsluiting en internering in Frankrijk worden genoemd. Steles gewijd aan de Spanjaarden (1999), Harki (1995) en gedeporteerde Joden (1994) markeren de site, terwijl permanente tentoonstellingen de lagen van dit meervoud geheugen verkennen van de jaren dertig tot heden.

Externe links