Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Romeinse baden van Amélie-les-Bains, gelegen in de oostelijke Pyreneeën, dateren uit het Romeinse Hoge Rijk, waarschijnlijk na de eerste helft van de 1e eeuw na Christus. Hun curatieve roeping, bevestigd door architectonische overblijfselen zoals zwembaden en gewelfde kamers, maakt het tot een belangrijke thermale locatie van de Gallische Narbonnaise. De locatie, die door Ravenna Anonymous Aquae Calidae wordt genoemd, kan overeenkomen met een secundaire agglomeratie die gericht is op thermische ontwikkeling, hoewel de exacte locatie in de Tech Valley hypothetisch blijft.

Het verlaten van de thermale baden kan plaatsvinden al in de derde eeuw, maar hun aanwezigheid blijft in de late oudheid. In de 9e eeuw werd een kerk gewijd aan Saint Quentin gebouwd door Benedictijner monniken op de site van een thermale zaal, zoals blijkt uit een handvest van Charles II le Chauve in 869. De oude overblijfselen, gedeeltelijk verwoest door de eeuwen heen, werden gerenoveerd uit de 18e eeuw, vervolgens grondig veranderd in de 19e eeuw om het establishment te moderniseren, wat resulteerde in de verdwijning van de kerk in 1932.

De huidige thermale baden behouden twee Romeinse kamers: de "grote Romeinse hal" (22,40 × 12 m), gewelfd in het midden van de hangar en uitgerust met een centraal zwembad gevuld, en de "badkamer" (122 m2), omgeven door behandelingscellen. Deze overblijfselen, geclassificeerd als historisch monument in 1905, illustreren Romeinse techniek, met warm watervoorziening systemen (putten vangen bronnen) en koude (aquaduct). De opgravingen en restauraties van de jaren zeventig lieten hun behoud toe, hoewel de meeste van de oude structuren verdwenen onder moderne regelingen.

De middeleeuwse en moderne geschiedenis van de site wordt gekenmerkt door voortdurende exploitatie van bronnen, ondanks perioden van achteruitgang. In de 12e eeuw restaureerden de monniken de klauwen en kondenaliseerden ze het water en trokken een bevolking rond de abdij. Koningin Yolande van Aragon keerde terug in de 14e eeuw voor haar genezende deugden. In de 17e eeuw kreeg het thermische wetenschappelijk belang, met chemische analyses van water en ontwikkeling onder Lodewijk XIV. De 19e eeuw zag een intense modernisering: het vullen van het Romeinse zwembad, het creëren van badkamers, en rivaliteit tussen Hermabessière en Pujade inrichtingen.

De overstromingen van 1940 zullen een deel van Amélie-les-Bains verwoesten en de thermische activiteit vertragen. De Romeinse baden, die in 1977 door de Spa van de Zon werden overgenomen, werden een symbool van Gallo-Romeinse erfgoed in Occitanie. Hun architectuur, het combineren van bogen in het midden van de hangar, witte knikkers en hydraulische systemen, getuigt van het belang van het Thermae in het oude sociale en medische leven.

De site, prive-eigendom, blijft in thermische activiteit vandaag, combineren Romeinse erfgoed en hedendaags gebruik. De toegankelijke resten, geïntegreerd in de moderne inrichting, bieden een zeldzaam voorbeeld van functionele continuïteit gedurende meer dan twee millennia, ondanks opeenvolgende vernietigingen.

Externe links