Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Albert de Calvese, gelegen in Sollacaro in Zuid Corsica, is geplaatst onder de naam Saint-Albert de Grote aan het einde van de zestiende eeuw. Oorspronkelijk is het een kleine rechthoekige structuur, gericht op het noorden, met een unieke beuk en vuil vloer, zoals beschreven door bisschop Mascardi in 1587 tijdens zijn pastorale bezoek. De muren, niet voorzien en zonder ramen, hebben twee deuren, en het dak is gedeeltelijk bedekt met tegels. Dit eerste gebouw weerspiegelt de eenvoud van de Corsicaanse landelijke kerken van die tijd, gekenmerkt door duidelijke materiële armoede.

In de 18e eeuw werd de kerk herbouwd en vergroot volgens de canons van Corsicaanse barokkunst, met een gewelfd schip met glazen en een zijkapel gewijd aan Notre-Dame-du-Rosaire. De laatste huizen rose-vormige fresco's uit 1759, terwijl de geschilderde decoraties, toegeschreven aan kunstenaar Raffali, illustreren de artistieke zorg gegeven aan landelijke religieuze gebouwen. In 1816 werd een klokkentoren achter de muur gebouwd, later aangevuld met een ogivale koepel in de 20e eeuw. Deze opeenvolgende transformaties getuigen van de architectonische en liturgische evolutie van het gebouw.

Historische bronnen, zoals het pastorale bezoek van 1587 en 1686, benadrukken de bescheiden staat van de kerk, gekoppeld aan de armoede van de plaats. In 1686 merkte Don Pellegrino Gervasi op dat de kerk, niet gewijd, een bijlage was van de parochie van Sollacaro, met een grond vervormd door de archa (een begrafenisstructuur). Uit deze documenten blijkt ook het belang van religieuze gebouwen in de plattelandsgemeenschap, ondanks beperkte middelen. De kerk werd uiteindelijk genoemd als een historisch monument in 2012 voor zijn erfgoed waarde.

Externe links