Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Étienne de Saint-Estève, gelegen in de Pyrénées-Orientales, is het laatste overblijfsel van een abdij gesticht in de 9e eeuw. Voor het eerst genoemd in 843 in een proces over een alleu, verschijnt het in verschillende middeleeuwse teksten, waarbij abbots zoals Heleseu (843), Adalbert (869) of Riculf (991). Oorspronkelijk eigendom van de Graaf van Besalù, het passeerde onder het gezag van de abdij van Lagrasse in de 12e eeuw, vervolgens van Sint Martin van Canigou, waardoor langdurige conflicten die het klooster verzwakt.

Het huidige gebouw, voornamelijk romaanse, dateert uit de elfde eeuw met een schip naar onderpand en cilindrische pijlers. In de 12e eeuw is het volledig gewelfd en het bed is opnieuw ontworpen, met een transept en drie apses. De transformaties gingen door in de 19e eeuw: de pilaren werden bedekt, een veranda werd toegevoegd aan het westen, en een nieuwe klokkentoren werd gebouwd op de eerste spanwijdte. Vandaag de dag dient de abdij als parochiekerk in het dorp.

De geschillen tussen de rivaliserende abdijen (Lagrasse en Saint-Martin du Canigou) voor de beheersing van het klooster, in combinatie met de demografische achteruitgang, leiden tot de uiteindelijke gehechtheid aan het hoofdstuk van Elne. Architectuur combineert aldus elementen uit de 11e, 12e en 19e eeuw, die de turbulente geschiedenis weerspiegelen. De geschreven bronnen en de romaanse overblijfselen maken dit tot een belangrijke getuigenis van middeleeuws klooster in Roussillon.

Externe links