Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Généroux, gelegen in het dorp Saint-Généroux (Deux-Sèvres), is de voormalige kerk van een priorij die afhankelijk is van de abdij van Saint-Jouin de Marnes. Als parochiekerk tijdens de revolutie werd het in 1846 als historisch monument vermeld. De preromaanse kenmerken, zeldzaam in de regio, maken het een grote architectonische getuigenis van de Hoge Middeleeuwen in Poitou. Het primitieve plan omvat een uniek schip, een niet overstromende transept en een gewelfd koor in een wieg, met decoratieve elementen geïnspireerd door Asturische architectuur.

De lokale legende geeft de basis aan een religieus van Saint-Jouin de Marnes, teruggetrokken in Saint-Généroux tussen de 5e en 6e eeuw. Het gebouw, bijna intact voor zijn restauratie, trok de aandacht van Prosper Mérimée in 1840, die de nadruk legde op zijn oude staat. Archeologen uit de 19e eeuw, zoals Arcisse de Caumont en Jules Quicherat, citeren het in hun boeken, waarin de triomf arcades en de decoraties (tickets, reticulated apparatuur) worden vergeleken met kerken in de Loirevallei, zoals Saint-Mexme de Chinon of Cravant-les-Côteaux.

De triomfboog, doorboord door drie bogen en overdwars door gewelfde baaien, heeft invloeden buiten de regio, die de Asturische architectuur van de IXe-XI eeuwen oproepen. Het schip, oorspronkelijk carpented, werd later verdeeld in drie schepen door bogen vallen op vierkante palen. De lage en overstromende getransepte wiegen, evenals de laterale apsen, kunnen dateren uit latere bouwcampagnes. De gebogen ramen, versierd met knuppel koorden en grond driehoeken, herinneren die van Cravant-les-Côteaux, suggereren een link tussen hun bouwers.

Gebouwd tussen twee heuvels bij Thouet, verschijnt de kerk op de Napoleontische kadaster van 1826 met twee transept kruisillons, waarvan de zuidelijke een absidiole behoudt. De vroege classificatie (1846) onderstreept het belang van het erfgoed, terwijl de decoratie van de apparaten, dubbele bogen en de overgang tussen de Karolingische en Romaanse periodes. De studies van Erlande-Brandeburg (1967) en Lesueur (1966) bevestigen zijn sleutelrol in het begrijpen van pre-Romeinse architectuur in New Aquitaine.

Externe links