Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Louis-et-Saint-Nicolas Kathedraal van Choisy-le-Roi werd gebouwd tussen 1748 en 1760 onder leiding van architect Ange-Jacques Gabriel, in opdracht van Lodewijk XV. Voorbestemd om een middeleeuwse kerk te vervangen die te klein wordt geacht en dicht bij de Seine, is het onderdeel van een ambitieus stedelijk project gericht op het creëren van een nieuw dorp. De koning zelf legde de eerste steen op 4 juli 1748. De architectonische partij, zonder klassieke orden, wordt gekenmerkt door een sober monumentaal verkregen door de behandeling van oppervlakken en volumes.

De kerk werd gewijd op 21 september 1760 in aanwezigheid van Lodewijk XV, het hof, en twaalf bisschoppen die de apostelen symboliseren. De klokkentoren, oorspronkelijk gepland op drie niveaus, had slechts twee, die beperkt de reikwijdte van de klokken, een bron van klachten van de dorpelingen. Op het moment van de revolutie werd het gebouw gede-acraliseerd en omgezet in een wachtkamer, rechtbank, stadhuis of bibliotheek, voordat het werd gerestaureerd in de 19e eeuw. Het huisvest twee beelden van Jacques Bousseau (1729) die Saint Louis en Saint Maurice vertegenwoordigen.

In de 20e eeuw werd de kerk kort de kathedraal van het bisdom Créteil (1966-1987), alvorens deze titel ter ere te behouden. Geklasseerd als historisch monument in 1975 werd het in 2007 gerestaureerd. Zijn bed, met een Mansart dak en een koninklijk paviljoen, gaf Louis XV directe toegang vanaf de kasteeltuinen. De afwezigheid van architectonische orden en de vrijstaande toren maken het tot een originele prestatie van het Franse classicisme.

De gebruikte materialen, van de lokale steengroeven (steen van Saint-Maur, molen van Choisy, bakstenen van Igny of Massy), weerspiegelen een constructie verankerd op zijn grondgebied. De eerste schatting omvatte ook een gewelfde kluis aan de onderkant. In de 19e eeuw decoreerden schilderijen van Jacques en Paul Pauthe (1878) de cul-de-vier en de zijkapellen, terwijl het koninklijk paviljoen, bezet door het stadhuis en vervolgens een politiebureau, meerdere malen werd gerestaureerd.

Vandaag de dag behoudt het gebouw zijn status als erekathedraal, getuige zowel aan zijn koninklijke, revolutionaire als diocesane verleden. De architectuur, die klassiek en innovaties combineert, en de turbulente geschiedenis, maakt het tot een symbool monument van Val-de-Marne en Île-de-France.

Externe links