Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Louis Hospital Reservoir is een stenen gebouw gelegen aan de 7 rue Juliette-Dodu in het 10e arrondissement van Parijs. Gebouwd in de 17e eeuw, maakt het deel uit van het Saint-Louis ziekenhuis complex, het oudste ziekenhuis in Parijs, opgericht onder Hendrik IV na epidemieën van de pest. Dit reservoir, rechthoekig en bedekt met tegels, was bedoeld om het water te ontvangen uit de bronnen van Belleville Hill. De bescheiden afmetingen (ongeveer tien meter lang) en de zes stenen uitlopers aan de zuidoostelijke kant maken het een typisch voorbeeld van de hydraulische infrastructuur van die tijd.

In de 19e eeuw werd het ziekenhuis Saint-Louis een belangrijk centrum van dermatologie, met de oprichting van een museum in 1889 om medische vormen te huisvesten. Het reservoir blijft echter verbonden met het historische watersysteem van Belleville. Het is een historisch monument in 2006 als onderdeel van een wereldwijde bescherming van dit netwerk. De sobere architectuur, gekenmerkt door traditionele materialen zoals steen en tegels, weerspiegelt het primaire nut ervan: opslag en distributie van water voor het ziekenhuis en zijn bijgebouwen.

Het stuwmeer maakt deel uit van een groter architectonisch complex, met inbegrip van paviljoens en galerijen die op verschillende data (1937, 1982, 1993, 2003) zijn ingedeeld of genoteerd. Een van de architecten van het ziekenhuis waren Claude Vellefaux, A. Lemercier en Gustave-Léon Vera, die in de late 19e eeuw aan het dermatologiemuseum hadden gewerkt. De bescherming van het reservoir in 2006 onderstreept het belang van het erfgoed, zowel voor zijn historische rol als voor de weergave van de hydraulische technieken van Ancien Régime.

Externe links