Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Mansuy in Fontenoy-le-Château werd opgericht in de 12e eeuw met een eerste Romaanse kerk gebouwd in 1111, gewijd aan Saint Mansuy in Toul. Deze term onderstreepte het lidmaatschap van de plaats in het kerkelijke graafschap Toul. Een Benedictijnse priorij, afhankelijk van de Abdij Saint-Mansuy-lès-Toul, werd gelijktijdig opgericht. Vandaag de dag is er slechts een gewelfde zaal met Romaanse zuilen en archeologische sporen, zoals funderingen en bovengelegde begrafenissen ontdekt in de 19e eeuw. In 1975 riep pater Hanus bewijzen op van een Romaanse kerk op een lager niveau, zoals een laag zwembad of een raam in het midden van de muur.

Het huidige gebouw werd herbouwd onder de familie van Neufchâtel, tussen de 15e en 16e eeuw, in een flamboyante gotische stijl die kenmerkend is voor deze fascistische periode. De kluissleutels van het koor, versierd met de afbeeldingen van de zon en de maan, konden Johannes II van Neufchâtel (eind 15e eeuw) en zijn vrouw Marguerite de Castro vertegenwoordigen. Het interieur, verlicht door dubbele-rij ramen, beschikt over klimop en derde-rij gewelven, terwijl de buitenkant wordt onderscheiden door zeldzame cilindrische uitlopers voor de tijd. Thibaut IX van Neufchâtel, de oudere broer van Johannes, bouwde een soortgelijke kerk in Châtel-sur-Moselle, waarin regionale architectonische banden werden benadrukt.

In de 16e eeuw markeerde Louis de Dommartin de kerk met zijn renaissance-afdruk. Hij financierde een gebeeldhouwde zijpoort (1539), versierd met het motto "Respons finem," en bood in 1552, nu gerestaureerd, doopvonten aan. Een stenen preekstoel, versierd met salamanders (symbolen van het geloof) en allegorische karakters, werd toegevoegd, hoewel de sculpturen werden beschadigd in de 18e eeuw. Deze elementen maken Saint-Mansuy getuige van de stilistische overgangen tussen de Middeleeuwen en de Renaissance in Lotharingen.

Oorlogen en revoluties lieten diepe sporen achter. In 1635 verwoestte een brand in verband met de Dertigjarige Oorlog de kerk en de stad, waardoor het schip gedeeltelijk instortte. Tijdens de Revolutie werd het gebouw een "tempel van de rede" die verwoest werd (Portaal Saint-Pierre martelé, Tomb van Yolande de Line vernietigd). De klokkentoren, bedreigd met ruïne, werd in 1820 herbouwd met lokale stenen en materialen teruggevonden uit de middeleeuwse kerker, resulterend in het verlies van de oorspronkelijke Saint-Mansuy poort.

De 19e eeuw bracht welvaart en schoonheid dankzij de witte borduurindustrie, bloeiend in Fontenoy. De parochianen financierden glas in lood, een Henri Didier-orgel (1891), en geborduurde ornamenten. In 1922 werd een historisch monument gebouwd, de kerk moest van 1927 tot 1932 sluiten voor grote werken, waardoor het gebouw niet instortte. In de jaren zestig onthulde een reiniging begrafenisliters en kruisen van toewijding, gedeeltelijk het herstel van zijn oorspronkelijke decor.

Externe links