Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Raymond, oorspronkelijk gewijd aan Saint Rumon (of Ruan), een Bretonse heilige geëerd in Cornwall en verbonden aan de abdij van Tavistock, werd gebouwd in de gracht van het oude kasteel van Audierne, overblijfselen van een Romeins kamp. Zijn term veranderde in het midden van de zeventiende eeuw voor Saint Raymond Nonnat, Catalaanse kardinaal van de Orde van Merci, zonder directe verbinding met Bretagne. Het gebouw, in graniet, werd gebouwd door de lokale bevolking .

In het begin van de 17e eeuw bestond het gebouw uit het koor (1607), de veranda (1612), de sacristie (1646) en een reliek dat verdwenen was (vanaf 1652). De barokke klokkentoren, herbouwd in 1731 door H. Mathieu Yvenu, onderscheidt zich door zijn massieve koepel en gegraveerde inscriptie. De kerk, geclassificeerd als een Historisch Monument in 1932, beschikt over opmerkelijke architectonische elementen: mandvormige deuren omlijst met torso kolommen, klimop gewelven, en meubels waaronder een meesteraltaar van 1785, beelden van Saints Raymond en Julien, evenals schilderijen uit de zeventiende en negentiende eeuw (met inbegrip van een Assumption en een kopie van de Aankondiging van Vasari).

Vlakbij bevat de fontein van Saint-Raymond (1704), versierd met deels onleesbare inscripties, een hergebruikte grafsteen (Marie Jeanne Raimone Bargilliat, 1838). De kerk, te klein voor de toestroom van matrozen in de 19e eeuw, werd in de 20e eeuw vervangen als parochie door Sint-Jozef. De geschiedenis illustreert de banden tussen het lokale geloof, de maritieme ambachten en het architectonisch erfgoed, terwijl de klokkentoren een van de weinige barokke voorbeelden van het bisdom blijft, met die van Plogonnec.

In tegenstelling tot nabijgelegen kerken werd Saint-Raymond niet gebouwd door juryleden, maar door lokale arbeiders, zonder gedetailleerde plannen. Deze populaire oorsprong verklaart zijn sobere stijl, gekenmerkt door een "indrukwekkende massa" zichtbaar vanaf de hoogten van Kerindreux. Later werden wijzigingen beperkt tot de renovatie van de klokkentoren (1731) en de verdwijning van de sacristie en de ossuarium (17de eeuw). Vandaag de dag is het een gemeenschappelijk eigendom, en het bestendigt de herinnering aan de rouw aan de zee, in een stad waar de sardinevisserij de sociale en economische identiteit vormde.

Het meubilair omvat ook een schilderij van Gustave Lassalle-Bordes (The Seven Maccabees, 1847), staatscommando, en gebeeldhouwde caps in de zuidelijke veranda, gewelfd op een dogisch kruis. De bas-reliefs van boten, symbolen van havenactiviteiten, herinneren eraan dat de handelaren van Audierne hun rijkdom uit de visserij en maritieme handel in de zeventiende en achttiende eeuw. De inscriptie van de klokkentoren ("H. MATIEU YVENOU F. L.

Externe links