Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Vaast de Boran-sur-Oise, gelegen in het departement Oise in de regio Hauts-de-France, is een religieus gebouw waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de achtste eeuw. De oudste delen, daterend uit 1180 tot 1230, zijn van primitieve gotische stijl, waaronder het schip en een deel van de onderkant. De gevel, met zijn elegante poort, is iets achter, terwijl de kapel van de doopvonten, gelegen op de zuidwestelijke hoek, later kan zijn toegevoegd. De koorzaal, kenmerkend voor de regio, werd tussen 1480 en 1550 herbouwd in een flamboyante gotische stijl, met renaissant invloeden zichtbaar in de hoofdsteden.

De 49 meter hoge klokkentoren is een opmerkelijk kenmerk van het gebouw, gebouwd in de 16e eeuw. Het huisvest een bronzen klok uit 1560, geclassificeerd als een historisch monument in 1908. De kerk werd geclassificeerd als historische monumenten op 12 maart 1942 om haar klokkentoren te beschermen tegen de vernietiging die Duitse bewoners tijdens de Tweede Wereldoorlog eisten. Na restauraties in het begin van de 21e eeuw, bleef het een actieve plaats van aanbidding, verbonden met de parochie van Saint-Louis de Précy-sur-Oise.

Het interieur van de kerk wordt gekenmerkt door een ongewelfd schip, indirect verlicht door de zijkanten en het koor. De grote arcades van het schip, die op monocilindrische pilaren vallen, hebben een goed effect, zij het zonder vormen. De koorzaal, gewelfd met kernkoppen, onderscheidt zich door zijn vlakke bed en zijn drie schepen van dezelfde hoogte. De glas-in-loodramen, waaronder die van de Passie van Christus uit 1535, evenals beelden en meubels, zoals de 16e eeuwse balk van glorie, verrijken het artistieke erfgoed van het gebouw.

De geschiedenis van de kerk wordt gekenmerkt door perioden van wederopbouw en transformatie, vooral na de Honderdjarige Oorlog, die waarschijnlijk beschadigd het gebouw. De Franse Revolutie liet ook sporen na, met de gedeeltelijke vernietiging van het meubilair en de dood van de pastoor Pierre Brisse, gedeporteerd en gedood in 1792. Ondanks deze beproevingen heeft de kerk veel van haar erfgoed behouden, waaronder grafstenen uit de 16e en 18e eeuw, verzegeld in de grond.

Extern heeft de kerk een sobere gevel, gescand door uitlopers en een 13e eeuwse poort. De klokkentoren, met zijn drie verdiepingen en zijn stenen pijl, domineert het landschap. De zijwaartse hoogten en de bedzijde, hoewel nuchter, worden geanimeerd door de flamboyant opnieuw ruiten. Het ensemble vormt een samenhangend gebouw, getuige van de architectonische en artistieke evoluties van de regio gedurende eeuwen.

Externe links