Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de hertogen van Alençon, gelegen aan de linkeroever van de Briante in Alençon (Orne), werd oorspronkelijk gebouwd in de 9e eeuw onder Richard I van Normandië, vervolgens toevertrouwd aan de familie van Bellême. Dit eerste gebouw, dat nu verdwenen is, diende als bastion tegen de engelachtige aanvallen op de zuidelijke grens van het hertogdom. In de 11e eeuw was het kasteel het toneel van conflicten tussen de hertogen van Normandië en de seigneurs van Bellême, met name tijdens de belegeringen onder leiding van Robert I (1010-1035) en Guillaume le Bâtard (toekomstige Willem de Veroveraar) in 1050 om het fort over te nemen in de handen van Geoffroy Martel, Graaf van Anjou. De kronieken beschrijven dan een kasteel omgeven door diepe sloten, palisades en houten torens, verbrand tijdens de aanval.

In 1113 hief Hendrik I Beauclerc, koning van Engeland en hertog van Normandië, een vierkante Romaanse kerker, vergelijkbaar met die van Arches of Falaise, die een fase van steenreconstructie markeerde. Het kasteel en het graafschap Alençon werden in 1220 verbonden aan het koninklijke landgoed, waarna het werd toegewezen aan Peter I van Alençon, zoon van Saint Louis, in 1269. De site werd toen het centrum van een hertogdom totdat John I (1404-1415) bouwde een tweede kasteel rond de bestaande kerker. Dit nieuwe ensemble, rond 1400 voltooid, zal een weelderige hof onder Karel IV van Alençon en zijn weduwe Marguerite de Valois-Angoulême huisvesten, zuster van François I, die dichters als Clement Marot verwelkomde.

Het fort werd gedeeltelijk verwoest in 1592 door Hendrik IV, waardoor alleen de kerker en het ingangspaviljoen overbleef. In de 18e eeuw werd de kerker gedeeltelijk ontmanteld (1782) nadat hij kort als gevangenis diende. De overige overblijfselen van de gekroonde toren (14de eeuw), het aangrenzende huis lichaam en het kasteel van de ingang geflankeerd door twee twee torens werden geclassificeerd als historische monumenten in 1862. Van 1804 tot 2010 werd de site door de stad Alençon omgebouwd tot een openbare ruimte. Tegenwoordig zijn er alleen symbolische elementen van de oude grootte van het kasteel, zoals het kasteel met twee torens of de gekroonde toren, die getuigen van zijn militaire en politieke rol.

De oorspronkelijke behuizing, ooit omringd door semi-cylindrische torens (de Riddertoren, de Giroie toren) en sloten gevoed door de Briante, is volledig verdwenen, net als de barbakan en het uitgestrekte park dat zich uitstrekt tot het bos van de Scoops. De stenen van de kerker, gedeeltelijk gebruikt om de kerk van Notre-Dame in 1744 te herbouwen, illustreren het veelvuldig hergebruik van middeleeuwse materialen. Het kasteel, symbool van de spanningen tussen Ducal macht en seigneuriale macht, belichaamt ook de architectonische en politieke transformaties van Normandië, van feodale conflicten tot koninklijke centralisatie.

Het beleg van 1087 onder leiding van Robert de Bellême tegen het plaatselijke garnizoen, of de bezetting door Henri I Beauclerc in 1113, onderstreept het strategische belang ervan. Het hof van Alençon in de 15e eeuw, met figuren als Johannes II (companie van Jeanne d'Arc) of Karel IV, weerspiegelt zijn culturele apogee. Gedeeltelijke vernietiging onder Hendrik IV, vervolgens opeenvolgende ontmantelingen, verzegelen zijn militaire achteruitgang ten gunste van civiele functies (gevangenis, dan stedelijke ruimte).

Externe links