Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de Oedenburg, soms Petit-Koenigsburg genoemd, is een historisch monument gelegen in Orschwiller, in de Nederrijn, een paar honderd meter van de Boven Koenigsburg. De huidige naam, die in 1417 verscheen in de vorm van der oden burg ("het verlaten kasteel"), vervangt vroegere namen zoals Estuphin (1147) of Kunigesberg (1187). Deze termen hadden aanvankelijk betrekking op een groter versterkt complex, waaronder de huidige High-Koenigsburg en andere fortificaties die nu verdwenen zijn. De site, bezet uit de 9e eeuw, werd begiftigd met een kerker in de 13e eeuw, vervolgens uitgebreid door een huis aan het einde van dezelfde eeuw.

Archeologische opgravingen onthullen een bezetting tot het begin van de 15e eeuw, gekenmerkt door kacheltegels uit deze periode. Het kasteel werd genoemd als verlaten in 1417, hoewel de strategische locatie geïnteresseerd Albrecht von Berwangen in 1504 om artillerie te installeren tegen de Upper Koenigsburg. De ruïnes, geclassificeerd als historisch monument in 1993, werden aan het begin van de 20e eeuw geconsolideerd door Bodo Ebhardt, een architect die ook betrokken was bij de restauratie van Upper Koenigsburg. Het pand werd in 2007 overgedragen aan het departement Bas-Rhin.

De Oedenburg wordt architecturaal onderscheiden door een schildwand, dikker en hoger dan andere muren, ontworpen om gebouwen aan de aanvalszijde te beschermen. Door zijn ligging konden de valleien van Villé en d-Argent evenals de Rijnvlakte worden bewaakt, hoewel het oostelijk uitzicht gedeeltelijk werd belemmerd door de rots van Opper Koenigsburg. De Rathsamhausen, de nobele Elzas familie, was gecertificeerd eigenaren in 1267 als Kunegesberc. Geen bezetting na 1420 werd bevestigd door archeologie.

Het gebied, geclassificeerd in 1937 en beschermd sinds 1991, illustreert de evolutie van middeleeuwse vestingwerken in de Elzas. Zijn geschiedenis blijft deels raadselachtig, vooral vanwege de oude verwarring tussen de verschillende delen van het originele ensemble. Geschreven en materiële bronnen suggereren zowel een residentiële als een defensieve functie, met latere wijzigingen aan westerse toegang.

Externe links