Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Ognon, genoemd sinds 1197 als eigendom van Barthélemy van Ognon, was oorspronkelijk een middeleeuws herenhuis omringd door bossen en landbouwgrond. In de loop der eeuwen werd het een prestigieuze seigneury, die in handen kwam van invloedrijke families zoals La Fontaine (XV-17e eeuw), die koningen als Lodewijk XII en François I ontvingen. Deze laatste, dicht bij het hof, verfraaide het landgoed met bedden, beelden en een vijver, terwijl ze koninklijke kantoren bezetten als Grootmeester van ceremonies of ambassadeur.

In de zeventiende eeuw, Maximilian Titon, een leverancier van wapens aan Lodewijk XIV, kocht het kasteel in ruïnes en ondernam grote restauratiewerkzaamheden. Hij breidde het park uit, creëerde een waterspiegel en tuinfabrieken, misschien geïnspireerd door plannen van André Le Nôtre, dicht bij zijn Parijse hof. De Titons, verrijkt door het wapenmonopolie, veranderde Ognon in een juweel van Franse tuinen, met beelden toegeschreven aan Guillaume Berthelot en perspectieven geïnspireerd door Versailles. Hun financiële achteruitgang in de 18e eeuw leidde tot de verkoop van het landgoed in 1806.

In de 19e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand, toen het van de Caix de Saint-Aymour kwam, waardoor het aan de bankier Charles Amédée Demachy overbleef. Deze laatste liet de bestaande gebouwen verwoesten om een neo-renaissance kasteel en een Engels park te bouwen, ontworpen door landschapsarchitect Louis-Sulpice Varé. De wereldoorlogen hebben het landgoed zwaar beschadigd: bezet door troepen, omgetoverd tot een veldhospitaal en afgebroken in 1957. Vandaag alleen het park, geclassificeerd als een historisch monument in 1990, en sommige bijgebouwen zoals oranjerie en gewone mensen blijven.

Ognon Park, dat meer dan 70 hectare beslaat, is een zeldzaam bewijs van de evolutie van de Franse tuinen. Het bewaart elementen uit de 17e en 18e eeuw, zoals de waterspiegel met schuine hoeken, de gloriettes geïnspireerd door Salomon van Brush, of de beelden van de Vier Vertus en de Vier Partijen van de wereld. De groene ruimte, toegeschreven aan Le Nôtre, en de romantische fabrieken (valse ruïne, pier) illustreren de overgangen tussen klassiek en pittoresk. De beelden, waarvan sommige afkomstig zijn van geschenken van Marie de Médicis, bieden een panorama van Franse beeldhouwkunst van 1620 tot 1750.

De bescherming van het terrein begon in 1943 met een inscriptie onder de titel van natuurgebieden, aangevuld in 1990 met de classificatie van opmerkelijke elementen (park, bekkens, beelden, fabrieken). Hoewel het kasteel is verdwenen, blijft de locatie zichtbaar, en het park, hoewel prive, opent uitzonderlijk tijdens Heritage Days. Historisch onderzoek, zoals dat van Marguerite Charageat of Raymond Poussard, onderstreept het belang ervan in de tuinkunst en het verband met belangrijke figuren in de geschiedenis van Frankrijk.

Externe links