Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Saint-Leu, in Saint-Leu-la-Forêt (Val-d'Oise), bestond oorspronkelijk uit twee gebouwen: het château d'en haut, herbouwd in 1645 door Charles Le Clerc de Lesseville op de site van een oud seigneuriale kasteel van Montmorency, en het château d'en bas, gebouwd in 1693 voor Lorieul de La Noue, secretaris van de koning. Deze twee eigenschappen werden geleidelijk verworven en getransformeerd door invloedrijke figuren van het Oude Regime en het Rijk.

In 1774 kocht de financier Jean-Joseph de Laborde het kasteel beneden en bouwde er een Engels park, met kunstmatige rivier, tempel en houten brug. In 1780 verkocht hij het aan de hertog van Chartres (later Philippe Egalité), die het een zomerverblijf maakte voor de opvoeding van zijn kinderen, onder toezicht van de gravin van Genlis. Na de Revolutie veranderde het landgoed meerdere malen van handen, met name via de ridder van Giac, geguillotineerd in 1794, toen de Homberg familie.

In 1804 verenigden Louis Bonaparte en Hortense de Beauharnais de twee kastelen tot één landgoed van 80 hectare, gerenoveerd door architect Berthault. Hortense, hertogin van Saint-Leu, organiseerde daar feesten tot zijn ballingschap in 1815. Het landgoed werd vervolgens overgenomen door de hertog van Bourbon, prins van Condé, die er in 1830 stierf onder mysterieuze omstandigheden (zelfmoord of ongeluk). Zijn erfgename, barones de Feuchères, verkocht het kasteel, om financiële redenen gesloopt in 1837.

Vandaag de dag blijft het landgoed slechts een paar overblijfselen van het park en een monument opgericht in 1844 op de vermoedelijke locatie van de dood van de hertog van Bourbon. De gravures van Constant Bourgeois en historische verhalen, zoals die van Adolphe de Belleville, getuigen van zijn verleden prestige.

Het Château de Saint-Leu illustreert de architectonische en politieke veranderingen van de 18e en 19e eeuw, gekoppeld aan prominente persoonlijkheden van adel, financiën en het Rijk. Het park, geïnspireerd door de Engelse tuinen, en zijn fabrieken (Zwitserse vallei, Duivelsbrug) weerspiegelde de esthetische smaak van de tijd, voordat de definitieve verdwijning.

Externe links