Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lunéville, gelegen in de gelijknamige stad Lotharingen, vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen met een eerste kasteel gebouwd naar het jaar 1000 door Graaf Folmar van Metz om de zoutweg te controleren. Deze strategische locatie, die in de 12e eeuw werd omgevormd tot een vierhoekig kasteel door Hugues I van Lunéville, werd in 1243 met Mathieu II van Lotharingen onder hertogdom gepasseerd. Door de eeuwen heen verbleven de hertogen er regelmatig, zoals Raoul, die er in 1343 een kapel stichtte, of René II, die hem probeerden te redden van de ruïne aan het einde van de 15e eeuw na de Bourgondische bezetting.

Aan het begin van de 17e eeuw ondernam de hertog Hendrik II een volledige reconstructie van het kasteel tussen 1609 en 1620. Dit kasteel, verbrand in 1638 tijdens de Dertigjarige Oorlog, werd kort gerestaureerd voordat het werd afgebroken om plaats te maken voor het ambitieuze project van Hertog Léopold I. De laatste, die in 1697 na de Franse bezetting naar Lotharingen terugkeerde, koos Lunéville als zijn officiële residentie, geïnspireerd door Versailles. De werken, uitgevoerd van 1703 tot 1723 door architecten Pierre Bourdict, Nicolas Dorbay en vooral Germain Boffrand, veranderen de site in een majestueus paleis, hoewel de noordelijke vleugel om financiële redenen nog niet af is.

Het kasteel bereikte zijn hoogtepunt tijdens het bewind van Stanislas Leszczyński, de gevallen koning van Polen en stiefvader van Lodewijk XV, waardoor het een plaats van intellectuele en artistieke invloed tussen 1737 en 1766. Stanislas, hoewel een marionet soeverein, ontwikkelde een prachtige binnenplaats, versierde de tuinen met exotische fabrieken (zoals de Kiosk of de Rots met automaten) en trok filosofen van de Verlichting zoals Voltaire. Na zijn dood in 1766 werd het hertogdom geannexeerd door Frankrijk, en het kasteel, leeggemaakt van zijn meubels, werd in de negentiende eeuw omgevormd tot een militaire kazerne, die verschillende branden leed (met name in 1814 en 1849).

In de 20e eeuw werd het kasteel gedeeltelijk geclassificeerd als historisch monument (chapel in 1901, samen in 1998) en verdeeld over militaire, administratieve en museumgebruiken. Een verwoestende brand in januari 2003 vernietigde een groot deel van de prinselijke appartementen en de kapel, waardoor een grote restauratiecampagne onder leiding van de departementsraad van Meurthe-et-Moselle en de staat. De werken, die in 2021 nog aan de gang zijn, zijn ontworpen om het 'Lorrain Versailles' te herstellen tot zijn uitstraling, met een geleidelijke heropening van gerestaureerde ruimtes zoals de wachtkamer, de kapel of de Franse tuinen.

De tuinen, oorspronkelijk ontworpen door Yves des Hours (student van Le Nôtre) en uitgebreid door Stanislas, combineren klassieke strengheid en architectonische fantasieën. Een van de opmerkelijke elementen zijn het Grand Canal, de Bosquets, en ontbrekende fabrieken zoals de Pêcherie of de Trèfle, de laatste hebben geïnspireerd een replica op Sanssouci Palace in Pruisen. Vandaag de dag is het landgoed 21 hectare, waaronder het kasteel, tuinen en gemeentelijk theater, een belangrijke bezoekplaats, symbool van het barokke erfgoed van Lotharingen en de Verlichting eeuw.

De architectuur van het kasteel, gekenmerkt door de invloed van Germain Boffrand (discipel van Hardouin-Mansart), onderscheidt zich door zijn vestibule waardoor de karren, de klassieke gevels met zuilen en de rijk versierde interieurs kunnen passeren. De Palatine kapel, een juweel van het kasteel met zijn engelen gesneden door Barthélemy Guibal, illustreert het artistieke hoogtepunt van Leopolds heerschappij. Ondanks de levendigheid van de geschiedenis blijft het kasteel van Lunéville een uitzonderlijke getuigenis van de ambitie van de hertogen van Lotharingen en van het Europees cultureel erfgoed van de achttiende eeuw.

Externe links