Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de La Rochefoucauld werd geboren omstreeks 1026 toen Foucauld I, seigneur van La Roche, een 16 meter lange romaanse kerker bouwde op een rotsachtige uitloper met uitzicht op de Tardoire. Dit eerste versterkte kasteel, genoemd in handelingen van de cartular van Uzerche (1019) en Saint-Cybard Abbey (1026), diende als een sterke plek om het gebied te controleren. De afstammelingen van Foucauld, zoals Gui en Adémar, ontwikkelden de site door in 1059 een priorij op te richten om een gemeenschap aan te trekken, terwijl het kasteel in de 12e eeuw conflicten leed tussen de burggraaf van Limoges en de graaf van Angoulême. In 1148, William IV Taillefer plunderde het fort, markeerde een keerpunt voor zijn passage naar Marthon's familie door huwelijk.

De grote transformatie vond plaats in de 16e eeuw onder Francis II van La Rochefoucauld (1494 Tussen 1520 en 1533, bouwde hij twee lichamen van renaissancehuizen, galerieën bovenop drie verdiepingen (geïnspireerd door Italiaanse paleizen zoals Farnese), een kapel met kernkoppen, en een helische trap toegeschreven aan Leonardo da Vinci. De middeleeuwse kerker, opgevoed met mâchicoulis, wordt bewaard als symbool van de oude afkomst. Het kasteel, opgericht in 1515 door François I, werd een plaats van weelderige recepties, hoewel verlaten na 1533.

De volgende eeuwen werden er ad hoc veranderingen doorgevoerd: de wederopbouw van de westelijke vleugel in 1636 door François V, brand en wederopbouw in 1760 in een Lodewijk XIV stijl, en gedeeltelijke vernietiging van de kerker in 1960 als gevolg van de karst instabiliteit van de kelder. In de 20e eeuw, werd het kasteel, leeggemaakt van zijn meubels na 1909 en beschadigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, gered door een restauratie uitgevoerd vanaf 1990. Sonia Matossian, echtgenote van de 14e hertog, draagt archieven over, bibliotheek (20.000 volumes) en familiecollecties uit de kastelen van Montmirail en Liancourt. Vandaag de dag combineert de site middeleeuwse overblijfselen, Renaissance elegantie, en een Italiaanse fontein in Carrara marmer (1509), afkomstig uit Gaillon Castle.

Het kasteel werd een historisch monument in 1955 en onderscheidt zich door zijn galerijen op drie niveaus (een uniek geval in Frankrijk), zijn trap van 107 treden zonder landing, en zijn kapel versierd met moderne glas-in-lood ramen. De familie van La Rochefoucauld, eigenaar sinds de 11e eeuw, heeft sporen achtergelaten zoals het motto "C'est mon plaisir" gegraveerd in het koor. De onderliggende karsts, onderzocht in de jaren 1960, onthullen behoud uitdagingen met betrekking tot site geologie, terwijl studies in opdracht van André Malraux hebben bijgedragen aan het stabiliseren van stichtingen.

Het kasteel illustreert ook de banden tussen de lokale aristocratie en de koninklijke macht: François I de La Rochefoucauld, adviseur van Karel VII, leerde er in 1453 de overwinning van Castillon, waardoor een einde kwam aan de Honderdjarige Oorlog. Later belichaamde Francis II, dicht bij Francis I, de adoptie van Italiaanse canons in de Franse architectuur. Het fonteinbekken, aangeboden door kardinaal de La Rochefoucauld (Archbisschop van Rouen), symboliseert deze culturele uitwisselingen tussen regio's en perioden. Vandaag de dag blijft het kasteel een levende getuigenis van architectonische evolutie, van feodale conflicten tot hedendaagse restauraties.

Externe links