Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Galicische molen, gelegen in Chatte en Isère, is een belangrijk industrieel overblijfsel uit de 19e eeuw, geboren uit de consolidatie in 1855 van twee nabijgelegen fabrieken, de Fabrique Haute en de Fabrique Basse. Gekocht door de Lyon handelaren François Fleury Cuchet en Romain Deprandière, werd het geleid door François Cuchet en zijn schoonzoon Joseph Louis Marc Crozel. De fabriek, een leverancier van Maison Deprandière en Maurel in Lyon, groeide snel: in 1870 had het 600 tavelles, 6.000 pinnen en 56 bassins, en werd het derde maalbedrijf in het departement. De architectuur, geoptimaliseerd voor elke productiefase (magnerie, spinnen, smederij), weerspiegelt de technische en hygrometrische eisen van zijdewerk.

Galicië is een voorbeeld van de gouden eeuw van het malen in Dauphiné, een toonaangevende regio in Frankrijk aan het eind van de 18e eeuw, dankzij zijn hydraulische netwerk en geschoolde arbeidskrachten. De site, aangedreven door een voormalige fabriek gecertificeerd in 1651, behoudt machines uit de Franse Revolutie, waaronder een cocon oven en unieke thermische en hydrometrische controlesystemen. De gebouwen, georganiseerd door functie (slaapzalen voor werknemers, refter, huisvesting van voormannen), getuigen van een rigoureuze sociale en ruimtelijke organisatie. Geclassificeerd als Historisch Monument in 2004, de fabriek werd in 1997 gered door een paar architecten, die de Vereniging Les Amis de la Galicière voor haar rehabilitatie opgericht.

De magnanerie, het hart van de zijderupsenfokkerij, onderscheidt zich door zijn dubbele hoogtestructuur (6 × 11 m), zijn opengewerkte claia en zijn persiennes die licht en ventilatie regelen. De werkruimtes, gewijd aan het afhaspelen en frezen, benutten de thermische traagheid van half-geborstelde muren en geborstelde gewelven om een hygrometrie te handhaven op 80% en een temperatuur tussen 20 en 25 °C, ideale omstandigheden voor het werken van zijde. De machines, nog op hun plaats, bezetten alle beschikbare ruimte, verbonden door transmissieassen bediend door hydraulische wielen in de directe omgeving.

Na de sluiting in de jaren tachtig werd de site heropend voor het publiek tijdens de Journées du Patrimoine, het aanbieden van tentoonstellingen, concerten en toneelstukken geïnspireerd door de geschiedenis, zoals Soie zei door te zingen door Pierre Lecarme. In 2003 ontving de vereniging de Grand Prix rhônalpin du Patrimoine voor de omzetting van de magnanerie in een tentoonstellingsruimte. Vandaag de dag belichaamt Galicië een uitzonderlijk industrieel erfgoed, waar architectuur, machinisme en werkgeheugen interageren en een duik in het onbekende universum van taves en molens bieden.

Het verval van de fabriek begon met de dood van Anne-Marie Crozel in 1996, de laatste erfgenaam van de heersende familie. De arbeidersslaapzaal, in een put, dreigde ruïne en werd afgebroken, maar de andere gebouwen, waaronder het appartement van de voorman en de wielkooi, werden bewaard. De galeta's, een voormalige zaaiplaats, onthult een structuur die geschikt is voor zijderupsen, terwijl de oculi met een stervormig frame de vindingrijkheid van de ventilatiesystemen laat zien. Deze site, een unieke tijdcapsule in Europa, herinnert ook aan de belangrijke rol van vrouwen in deze industrie, gevestigd op het terrein en onderworpen aan strikte discipline, zoals blijkt uit de surveillance judas in slaapzalen.

Externe links