Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Antoine de Laizé, oorspronkelijk gewijd aan Saint-Sulpice, is een 12e-eeuws Romaans gebouw gelegen in het dorp Laizé, in Saône-et-Loire. Het werd in de 11e eeuw gegeven door Milon, vazal van graaf Leotald de Mâcon, aan de abdij van Cluny, die het een priorij maakte voordat het parochie werd in de 15e eeuw onder de naam van Sint Anthony. De architectuur wordt gekenmerkt door een uniek schip, een halfronde apsis en een gedesoriënteerde klokkentoren, herontworpen in de 13e-XIV eeuw met een zwaar aantal vestingen, een zeldzaam element in de regio.

De kerk ervoer verschillende restauratiecampagnes, vooral in de 19e eeuw na een staat van gevorderde degradatie. In 1840 stelde architect Falconnet uitbreidings- en reparatiewerkzaamheden voor, waarbij de originaliteit van de klokkentoren werd benadrukt, voordat ze in 1846 werden voltooid. Gerangschikt bij de historische monumenten in 1926, werd het opnieuw hersteld na schade veroorzaakt door een storm in 2012. Het interieur is de thuisbasis van 15e-eeuwse gotische kraampjes en een herdenkingsplaat van Eerste Wereldoorlog soldaten.

Gekoppeld aan de geschiedenis van Cluny, behoudt de kerk sporen van haar klooster verleden, zoals blijkt uit de wijding in 2021 van een nieuw altaar versierd met een marquetrie die de paasengel van Cluny vertegenwoordigt. Dit monument, eigendom van de gemeente, maakt deel uit van het circuit van de Romaanse kerken van Bourgondië van het zuiden en blijft een symbool van de lokale religieuze en architectonische erfgoed.

In 1912 waarschuwde de Academie van Macon de noodzaak om het gebouw te beschermen, wat leidde tot de inscriptie in 1926. De klokkentoren, met een klok van 500 kg in 1850, en zijn houten platform maken het een uniek voorbeeld in de Mâconnais. De kerk, geopend op afspraak, blijft een centrale rol spelen in het gemeenschapsleven van Laizé.

Externe links