Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Saturnuskerk van Aimargues werd gebouwd tussen 1855 en 1869 ter vervanging van de oude kerk van Sainte-Croix, die als te klein en onvoorspelbaar werd beschouwd. Het project, geleid door de pastoor Roland Lampere, werd gefinancierd door lokale fondsen (40.000 frank) en een overheidssubsidie van 4.000 frank in 1864. Het werk, geleid door Henri Révoil, begon na de aankoop van aangrenzende grond en gebouwen, maar werd onderbroken tussen 1862 en 1864 als gevolg van fiscale geschillen. De eerste steen werd gelegd in 1865, na de vertaling van de relikwieën van Artimidora uit Rome.

Het gebouw werd ingewijd in 1879 door Louis Besson, na de toevoeging van een beiaard in 1874. De architectuur, beschreven als een mengsel van roman en gotiek door Jean Vidal, omvat glas-in-lood ramen van de Edward Didron (1869) workshops die bijbelse en heilige figuren vertegenwoordigen. De parochiepriester, die in 1888 stierf, werd begraven in de kerk. In de loop van de decennia hebben zich veranderingen voorgedaan: de toevoeging van een net in 1895, de afbraak en restauratie van een beeld van de Maagd in 1905, en de installatie van moderne apparatuur (elektriciteit, verwarming) in de jaren zestig.

De kerk speelt een centrale rol in het lokale leven en organiseert belangrijke evenementen zoals de ontvangst van het standbeeld van Notre-Dame de Boulogne in 1944, gezien als een symbolische herstel na de anticlerische spanningen van 1905. In 1959 werd een nieuwe bel, "Marie-Mélanie," gezegend, en Masses in Provençaals werden er sinds 1989 gevierd in eerbetoon aan Fanfonne Guillierme. De relikwieën van Thérèse de Lisieux werden in 2004 tentoongesteld. De klokkentoren, 38 meter hoog, domineert de vlakte en symboliseert het katholieke anker van de gemeente.

De interieurs, aanvankelijk sober, zijn verrijkt met schilderijen (sterrenblauw, allegorische fresco's) en decoratieve motieven (losangels, fleurs de lys). De zijkapellen, zoals die van de Maagd en Jozef, zijn gedecoreerd door Marc Gaida. De kerk herbergt ook een verzameling liturgische kleding en historische graffiti op haar muren. Ondanks de noodzakelijke consolidatiewerken (stichtingen, structuren) die in 1967 werden gerapporteerd, blijft het een plaats van aanbidding en herinnering, die de architectonische en sociale evoluties van Aimargues illustreert.

Het monument weerspiegelt de spanningen en verzoeningen van de lokale samenleving, tussen anticlerialisme (afbraak van 1905) en populaire toewijding (vieringen in Provençaalse, bedevaarten). Zijn geschiedenis is ook die van zijn acteurs: Roland Lampere, centrale figuur in zijn constructie, Henri Révoil, architect, of Édouard Didron, meesterglasmaker. De glas-in-lood ramen, chronologisch geclassificeerd, bieden een visuele lezing van religieuze geschiedenis, van Abel tot Germaine Cousin.

Externe links