Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische site van Lattara, gelegen in Lattes (Occitanie), komt overeen met een oude havenstad genoemd door Latijnse auteurs zoals Pomponius Mela en Pline de Oudere. De site werd in 1963 ontdekt door twee schoolkinderen die campagnische keramische teasses hadden gevonden en werd in 1964 onder leiding van Henri Prades, een leraar en archeoloog doorzocht. Zijn Gallische naam, Latera, roept een plaats op in de buurt van de moerassen of rivier, die zijn lagune nederzetting weerspiegelt.

Het fundament van Lattara dateert uit de zesde eeuw voor Christus, met een stenen behuizing en huizen, wat een Etruskische invloed in de verstedelijking suggereert. Graffitis in de Etruskische taal, uniek in Frankrijk, werden daar ontdekt. De stad beleefde een grote expansie in de 4e De lagune haven, aangepast aan de mediterrane handel, gehuisvest ambachtelijke bedrijven (otter fabrikanten, marine timmerlieden).

De opgravingen sinds 1983, onder leiding van Michel Py (CNRS) en Dominique Garcia, onthulden een protohistorische habitat georganiseerd in wijken, met binnenplaats huizen gereserveerd voor de elite. Een necropolis van het Bovenrijk (171 begrafenissen) en Romeinse magazijnen in de buurt van de haven getuigen van zijn economische dynamiek. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 2003, herbergt nu een museum gerund door de gemeenschap van Montpellier, ter waarde van 60 jaar archeologisch onderzoek.

Het belang van Lattara ligt in zijn rol als cultureel kruispunt tussen Galliërs, Etrusken, Grieken en Romeinen. De ontdekte objecten (meubilair, epigrafie) en de havenstructuren (pontons op palen) illustreren de aanpassing aan de laguneomgeving. Het museum toont deze overblijfselen, terwijl internationale schoolwerven (universiteiten van Barcelona, Chicago, Napels) de opgravingen bestendigen, waardoor Lattara een referentie is voor mediterrane archeologie.

De toponym Lattara (van de Gaulees zijn-latis, "voor de moerassen") weerspiegelt zijn oorspronkelijke omgeving, gekenmerkt door vijvers vandaag verminderd. De eerste sporen van bezetting dateren uit het Midden Neolithicum, met een herstel naar de uiteindelijke brons voor de stedelijke stichting. De gedeeltelijke stopzetting van de vestingwerken in het Hoge Rijk en de Lez-pijpleiding markeren zijn evolutie onder Romeinse heerschappij, hoewel er weinig typische openbare monumenten zijn geïdentificeerd.

Tegenwoordig combineert het archeologisch complex onderzoek (CNRS, universiteiten) en bemiddeling, met tijdelijke reconstructies en tentoonstellingen. Het management van Montpellier Métropole sinds 2006 heeft zijn ontwikkeling bevorderd en benadrukt dat het de grootste archeologische vindplaats van de Midi de la France is. Wetenschappelijke publicaties (gezien Lattara, werken van Michel Py) en online bronnen (Lattara.net) documenteren zijn geschiedenis, van Etruskische uitwisselingen tot Romeinse integratie.

Externe links