Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische en landschapslocatie van de bronnen van de Seine, gelegen in Poncey-sur-l'Ignon in Bourgondië-Franche-Comté, markeert de oorsprong van de rivier. In de oudheid werd deze plaats bezet door de Lingons, een Keltische stam van het plateau van Langres. Vanaf het einde van La Tene (ijzeren tijdperk), richtten ze een heiligdom gewijd aan de godin Sequana, de bescherming van de bronnen. Tussen de eerste en vierde eeuw, onder Romeinse heerschappij, werd de site een belangrijke bedevaartsplaats, zoals blijkt uit de honderden ex-voto's en offers die tijdens de opgravingen werden ontdekt.

De eerste archeologische ontdekkingen vonden plaats in de 18e eeuw, met artefacten zoals een bronzen kombuis (1763) of ijzeren drietand (1787). In 1836-1843 hief de archeoloog Chaussier-Morisot de funderingen van het heiligdom en honderd ex-voto's op. De stad Parijs kocht het land in 1864, het oprichten van een kunstmatige grot en een nimf standbeeld (werk van François Jouffroy) om de bron te beschermen. Dit monument, dat de geboorte van de Seine symboliseert, werd aangevuld met landschapsontwikkelingen, waaronder een nimfée ontworpen door architecten Davioud en Baltard.

In de 20e eeuw onthulden opgravingen (1930-1967) een Keltische fanum, bassins van abluties, en 300 stukken gesneden eik, bewaard in het museum van Dijon. Gallo-Romeinse resten werden geclassificeerd in 1945 en vervolgens de hele site in 2020. De Paul-Lamarche brug, gebouwd in de jaren zeventig, wordt beschouwd als de eerste brug op de Seine. Vandaag de dag, de site combineert oude erfgoed en 19e eeuw voorzieningen, hoewel het onderhoud roept vragen van bestuur tussen Parijs en de Bourgondië-Franche-Comté regio.

Externe links