Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Petit Séminaire de Consolation vond zijn oorsprong in 1432 met de bouw van een oratorium gewijd aan Notre-Dame de Consolation, het aantrekken van kluizenaars in deze geïsoleerde vallei. In de 17e eeuw was Ferdinand-François-Just de Rye, markies de Varambon, van plan om daar een klooster te vinden voor de orde van de Minimes, een gelofte overgenomen door zijn vrouw Marie-Henriette de Cusance na zijn dood in 1657. Ondanks vertragingen als gevolg van erfrechtgeschillen en wachtend op toestemming van de koning van Spanje (toen vorst van de Franche-Comté), begonnen de werken in 1671 met de stenen van het kasteel van Châtelneuf-en-Vennes, vernietigd tijdens de oorlog van tien jaar. Vier minimes vestigden zich in 1670, en het klooster, voltooid in 1673, vormde een plein van 40 meter rond een centraal klooster, met een neo-Romeinse kerk voltooid in 1682.

Ten tijde van de revolutie werd het klooster, bijna verlaten, verkocht als nationaal goed en omgevormd tot een foerageerdepot. In 1827 werd hij een klein seminarie in 1833, dat missionarissen vormde tot de definitieve sluiting ervan in 1978. De kapel, geclassificeerd als een historisch monument in 1913, herbergt een barok mausoleum in polychrome marmer gewijd aan de markies de Rye, evenals kraampjes, lammris en een achttiende-eeuwse preekstoel om te prediken. De site, die sinds 1978 wordt beheerd door de Val de Consolation Foundation, combineert nu religieus erfgoed en culturele evenementen, terwijl het park, met watervallen en botanische tuin, wandelaars aantrekt.

De architectuur van het klooster, sober en functioneel, weerspiegelt de strengheid van de orde van Minimes: een verdieping van 18 cellen voor de monniken, een begane grond gewijd aan gemeenschappelijke ruimtes, en een aangrenzende vierkante tuin. In de 19e eeuw werden gebouwen getransformeerd naar meer dan 100 studenten, met de toevoeging van een tweede verdieping. De kapel, met een enkele nave ritmisch door dorische pilasters, behoudt twee zijkapellen, waarvan één het markies mausoleum herbergt. In de buurt, het Bass House ooit gehuisvest de lekengemeenschap. Het park, gegraven door de Lançot en zijn zijrivieren, biedt een spectaculaire natuurlijke omgeving, met watervallen, grotten (zoals die van Notre-Dame de Lourdes, gebouwd in 1888) en wandelpaden.

Het geclassificeerde meubilair omvat, naast het mausoleum (zwart, wit en rood knikkers versierd met allegorische sculpturen), kraampjes en panelen van het 18e-eeuwse gesneden houten koor, evenals twee schilderijen van een heilige bisschop en Sint Joseph. Een Latijnse inscriptie op het mausoleum herinnert aan de kwetsbaarheid van menselijke grandeur. Vandaag, de site, eigendom van een vereniging, bestendigt haar spirituele en culturele roeping, terwijl de waarde van haar uitzonderlijke architectonische en landschap erfgoed.

Externe links