Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

L-oppidum des Baou de Saint-Marcel is een versterkte Celto-ligure habitat, gesticht in het eerste kwartaal van de 6e eeuw voor Christus en verlaten in de late 2e eeuw v.Chr. Geïmplanteerd op een tufier plateau op 167 m boven de zeespiegel in het 11e arrondissement van Marseille, strekt het zich uit over 3 hectare, natuurlijk beschermd door een klif naar het westen en door een stenen wallpart gebouwd sinds 575 v.Chr. Dit defensieve systeem, herontworpen tot de vierde eeuw v.Chr., omvat een courtine en een vermijdbare toren, typisch voor lokale technieken die tufa en kleibalgen combineren.

De site toont een voortdurende bezetting, gekenmerkt door bescheiden woningen (12 m2 gemiddeld) en economische activiteit in verband met de handel in het Middellandse Zeegebied. De opgravingen, die in 1930 door Henry de Gérin-Ricard werden geïnitieerd en tussen 1964 en 1972 door Paul Agostini werden verdiept, onthulden lokale keramiek (urnen, bekers) en geïmporteerd (grècques, Etruskisch, dan zolders en Campanisch). Deze artefacten suggereren intense commerciële banden, hoewel de hypothese van massale controle nu genuanceerd is.

Tussen het midden van de 4e en vroege 2e eeuw v.Chr., ervoer het oppidum een relatieve daling voor een architectonisch herstel rond 150 v.Chr. Tegen het einde van de 2e eeuw v.Chr. valt de definitieve stopzetting samen met de Romeinse expansie naar Gallië. De omringende overblijfselen en bodems, potentieel rijk aan archeologische sporen, zijn sinds 1990 beschermd als historische monumenten.

Recent onderzoek, met name door Guy Rayssiguier en Christiane Guichard, maakte François Villard's theorie ongeldig dat de site een militaire buitenpost van Marseille zou zijn. De archeologische gegevens bevestigen eerder een autonome inheemse dorp, in nauwe maar ongehoorzame interactie met Massalia (het oude Marseille).

Externe links