Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De omheining van Philippe Auguste, gebouwd tussen 1190 en 1215, is de tweede middeleeuwse muur van Parijs waarvan de route precies bekend is. Op bevel van de koning voor zijn vertrek voor de derde kruistocht, werd het ontworpen om de hoofdstad te beschermen tegen aanvallen door de Plantagenets, vooral sinds Normandië. Met een totale lengte van 5.385 meter (2.850 m op de rechteroever, 2.535 m op de linkeroever), bedekte het 253 hectare en tot 50.000 inwoners aan het einde van de regering. De financiering, geschat op meer dan 15.000 pond, werd gedeeltelijk verstrekt door de Parijse bourgeois.

De bouw begon met de rechteroever (1190 De behuizing bevatte innovatieve verdedigingselementen voor het tijdperk: 73 semi-cylindrische torens verdeeld van 40 tot 110 meter, een ronde weg van 2 meter breed, en deuren geflankeerd door 15 meter hoge torens. Vier massieve torens (25 m hoog) gecontroleerde rivier toegang via kettingen uitgestrekt over de Seine. Ondanks de aanvankelijke afwezigheid van sloten voegden latere ontwikkelingen in de 14e eeuw grachten en barbakken toe om de muur aan te passen aan de artillerie vooruitgang.

Het forum speelde een sleutelrol in de stedelijke ontwikkeling van Parijs. Op de rechteroever was het voorstander van uitbreiding van de winkelwijken (zoals de Champeaux, de toekomstige site van de Halles) en van de uitlijning van de straten in vooringenomenheid (bijvoorbeeld de rue Jean-Jacques-Rousseau). Op de linkeroever bepaalt de route de toekomstige straten van de Fossés-Saint-Bernard of Monsieur-le-Prince. Symbool van de koninklijke macht, het vergezelde de transformatie van Parijs in een politieke en culturele hoofdstad, de thuisbasis van de ontluikende universiteit en een centrale administratie. In de 14e eeuw, met 250.000 inwoners, werd Parijs de grootste stad in het middeleeuwse Europa.

Vanaf de 16e eeuw verloor de behuizing zijn militaire nut. In 1533 gaf François I toestemming voor de sloop van de deuren, en het land werd geleidelijk verkocht aan particulieren, resulterend in de ontmanteling van grote secties. De sloten, getransformeerd in open riolen, werden gevuld of bedekt in de 17e eeuw. Ondanks de bijna totale verdwijning liet de omtrek blijvende sporen na: 20 delen geclassificeerde historische monumenten sinds 1889, inclusief zichtbare resten rue des Jardins-Saint-Paul (4e arr.) of rue du Jour (1e arr.).

De Montgomery Tower (Rue des Jardins-Saint-Paul), waar de Schotse kapitein Gabriel de Montgomery gevangen werd gezet nadat hij Hendrik II dodelijk had gekwetst in een toernooi. De Karel de Grote High School (4e arr.) onderhoudt ook een courtine van 7 meter hoog in zijn gymzaal. Deze relikwieën illustreren middeleeuwse techniek: middelgrote muren gevuld met puin, gewelfde houten torens en verdedigingsslots. De omheining markeerde ook de Parijse topografie door zijn iconische deuren, zoals de Saint-Denis Gate of de Saint-Jacques Gate, waarvan de namen blijven bestaan in het stedelijke landschap.

De erfenis van de behuizing gaat verder dan zijn defensieve rol. Het structureerde de Parijse ruimte door het vaststellen van administratieve en fiscale grenzen, en het richten van urbanisatie naar het interieur van de muren. De indeling beïnvloedde zelfs de grote Haussmannische werken, met enkele boulevards (zoals Sebastopol) gedeeltelijk hervatting van de uitlijning. Vandaag de dag bieden de overblijfselen, vaak geïntegreerd met privé-eigendommen (bijvoorbeeld kelders van het Poulletier Hotel, Rue de Sévigné), een zeldzame getuigenis van de militaire architectuur van Capetia. Verenigingen zoals Les Promenades du Patrimoine organiseren bezoeken om deze onbekende fragmenten te ontdekken, gerangschikt onder de oudste monumenten van Parijs.

Externe links