Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Walburge kerk in Walburg, gelegen in de Nederrijn, is de voormalige abdij van een benedictijnse abdij gesticht in de 11e eeuw, waarschijnlijk door graaf Thierry de Montbéliard in 1074. De abdij, gewijd aan de heilige Walburge, zou monniken uit Beieren verwelkomen, waar de relikwieën van de heilige sinds de negende eeuw werden vereerd. Zij profiteerde van de bescherming van de Hohenstaufen, een keizerlijke familie waarvan hertog van Swabia en vader van Frédéric Barberousse, Frédéric de Borgne, in 1147 werd begraven.

De abdij kende een periode van verval in de 14e eeuw, maar werd gerestaureerd onder het abdijschap van Sigmund Krieg (van 1415) en vooral Burkhard von Müllenheim (1430-1479). Deze laatste ondernam een volledige reconstructie van de kerk tussen 1456 en 1465, zoals blijkt uit de data gegraveerd op de triomfboog en de ramen van de apsis. De glas-in-loodramen, gefinancierd door de broer van de abt, worden toegeschreven aan de school in Straatsburg en kunnen het werk zijn van meesterglasmaker Peter Hemmel van Andlau.

De kerk, van hybride architectuur, behoudt 12e eeuwse Romaanse muren verhoogd in de 15e eeuw, terwijl het koor, van late gotische stijl, wordt onderscheiden door zijn lengte en veelhoekige bed. Een sleutel van de kluis draagt het teken van de Sudanese metselaar Hans Böblinger, bekend van zijn werk in Esslingen. Na de Boerenoorlog (1525) werd de abdij opgenomen in het hoofdstuk van Wissembourg in 1544 en in 1684 verzameld op het Episcopale Seminarie van Straatsburg.

In 1898 werd een historisch monument gearrangeerd en de kerk werd beschadigd tijdens de bomaanslagen van 1945. De glas-in-loodramen, geclassificeerd in 1862, en de 16e eeuwse eucharistietoren (gerestaureerd in 1863) getuigen van zijn rijke erfgoed. Het orgel, in 1835 door Martin Wetzel geïnstalleerd, en de muurschilderingen van het koor (1465) completeren dit opmerkelijke ensemble.

De abdij, verkocht als nationaal eigendom aan de Revolutie, werd gedeeltelijk bewaard door particulieren, waaronder Michel Pierre Saglio, die de kerk aan de gemeente in 1805 aanbood. De opgravingen en restauraties van de 20e eeuw (vooral in 1968-1971) onthulden originele romaanse elementen, zoals de ramen van de lage zijden, lang geblokkeerd. Vandaag de dag blijft de kerk een belangrijke getuigenis van kunst en kloostergeschiedenis in de Elzas.

Externe links