Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De reddingsterminals van Mimizan zijn een verzameling van vijf stapels piramidevormige stenen die in de 13e eeuw zijn gebouwd om de omtrek van de middeleeuwse redding te definiëren. Deze ruimte van meer dan 200 hectare, gecentreerd rond Benedictijnse priorij Sainte-Marie, bood juridische en fysieke bescherming aan de bevolking tegen geweld, volgens franchises verleend door de lokale heer. De pilaren, aanvankelijk zeven tot negen, waren ongeveer 1.800 meter van elkaar verwijderd en werden met kruisen omringd voor zicht op afstand.

De eerste schriftelijke vermelding van de Salvitas de Mimizan dateert uit 1270, hoewel indirecte verwijzingen naar een frangitas (vrij gebied) verschijnen tussen 1009 en 1032, toen de priorij geschonken aan de abdij van Saint-Sever. Deze pilaren, oorspronkelijk 4.10 tot 4,50 meter hoog, werden gebouwd op heuvels en garluch (lokale steen). Vier van de overige vijf resten zijn toegankelijk voor het publiek; de vijfde bevindt zich in de behuizing van het briefpapier Gascogne Papier.

De reddingen, die na de Viking-inval verschenen, waren door de kerk geschapen asielgebieden om de bevolking te beschermen. In Mimizan moesten de bewoners de veiligheid garanderen van iedereen die zijn grenzen overschreed, onder toezicht van de baili. De Heer kon daar geen mensen arresteren of hun bezittingen in beslag nemen terwijl zij daar bleven. Deze grenzen symboliseerden daarom zowel een wettelijke grens als geestelijke bescherming.

Gerangschikt als historische monumenten bij decreet van 13 juni 1941, tijdens de Duitse bezetting, getuigen de pilaren van de middeleeuwse organisatie van het grondgebied. Vigon's terminal werd in 1963 verplaatst voor een bouw, terwijl die van Cantegrouilles en het zuiden van de redding alleen door hun stichtingen bleven. Hun behoud illustreert de erfenis van kerkelijke structuren in het beheer van conflicten en collectieve veiligheid in de Middeleeuwen.

Externe links