Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het theater van Mathurins, gelegen 36 rue des Mathurins in het 8e arrondissement van Parijs, werd gebouwd in 1897 en ingehuldigd in 1898. De kamer in Italiaanse stijl heeft vandaag 386 zitplaatsen. De naam van het theater komt van de Rue des Mathurins, zelf genoemd naar de religieuze orde van de Mathurines, die sinds 1246 eigenaar was van een tuin en een boerderij op deze site. Aan het begin van de 19e eeuw werd de straat geopend tussen Boulevard Malesherbes en de Parijse Opera, nabij een oude begraafplaats waar de slachtoffers van het vuurwerk van het huwelijk van Lodewijk XVI en Marie-Antoinette werden begraven, evenals de vorsten na hun executie in 1793.

In 1893 herbergde de site een lovenswaardige salon, die in 1897-1898 door architecten Salvan en Rochet werd omgevormd tot een Mathurine kamer. Op 10 oktober 1898 werd het theater voor het eerst geregisseerd door Marguerite Deval, zangeres en liefhebber, die eigenaar werd. Sacha Guitry presenteerde haar eerste toneelstuk in 1902, en het theater veranderde haar naam verschillende keren: "Théâtre de Monsieur" (1910), "Maturins Nouveaux" (1911) en "Théâtre des Mathurins" in 1912. Tijdens de Eerste Wereldoorlog heropende hij in 1919 onder impuls van Guitry, die daar een barkamer liet bouwen en het "Sacha-Guitry Theatre" hernoemde.

In 1922, architect Charles Siclis ondernam grote werken, het wijzigen van de decoratie en uitbreiding van de hal van 500 naar 700 plaatsen. De modernistische gevel, op een 19e eeuws gebouw, dateert uit deze periode. Het theater werd geregisseerd door bekende figuren als René Saunier (1927), die Georges en Ludmilla Pitoëff uitnodigden, of Marcel Herrand en Jean Marchat (1939-1953), die speelden van Anouilh, Camus of Ibsen. In 1994 werd de gevel geclassificeerd als een historisch monument. Vandaag de dag blijft het een emblematische plaats van het Parijse privétheater, geregisseerd sinds 2019 door Dominique Bergin, Pierre Callegari en Louis-Michel Colla.

Het theater herbergde grote creaties, zoals Nono de Sacha Guitry (1905), La Sauvage de Jean Anouilh (1938) of Haute Surveillance de Jean Genet (1949). Het was ook een plaats van innovatie, met regisseur Gaston Basty in de jaren twintig of hedendaagse aanpassingen zoals The Pest of Albert Camus in 2011. Zijn eclectische repertoire, variërend van klassiek (Molière, Shakespeare) tot modern (Ionesco, Beckett), weerspiegelt zijn centrale rol in het Parijse culturele leven.

De richting van het theater is vaak geëvolueerd, in handen van geëngageerde kunstenaars. Rika Radifé (1953-1981) programmeerde auteurs als Pirandello of Monsterlant, terwijl Gérard Caillaud (1984-1997) en Julien Vartet (1997-2000) de voorstellen diversifieerden met hedendaagse creaties en eenmansvoorstellingen. In 2010 sloot het theater zich aan bij het netwerk van geassocieerde Parijse Theaters, die zijn plaats in het Franse theaterlandschap consolideren.

De gevel van het theater, die in 1994 in de historische monumenten werd gegrift, getuigt van het architectonisch erfgoed. Het gebouw, hoewel gemoderniseerd, behoudt 19e eeuwse elementen, geïntegreerd in de huidige structuur. Vandaag de dag blijft het Mathurine-theater een levende plek, die historisch erfgoed en hedendaagse creatie combineert, en tegelijkertijd hulde brengt aan zijn prestigieuze verleden door middel van herdenkingsplaten, zoals die gewijd aan Georges en Ludmilla Pitoëff.

Externe links