Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kasteel Terraube, gebouwd rond 1272 voor de familie Galard, is een emblematisch voorbeeld van de gaskoning kastelen. Deze gebouwen, met weinig versterking, worden gekenmerkt door een rechthoekig lichaam geflankeerd door vierkante torens, een dikte van gemarkeerde muren en onderste verdiepingen aanvankelijk gesloten. Oorspronkelijk bestond het kasteel uit een centrale kern met twee torens aan de noordoost- en zuidwesthoeken, typisch voor de lokale seigneuriale architectuur, ontworpen meer voor huisvesting dan voor defensie.

Door de eeuwen heen heeft het kasteel grote veranderingen ondergaan. In 1308 gaf koning Filips de Bel toestemming aan de heer van Terraube om de stad opnieuw te "matchen" waarvan de resten nog gedeeltelijk zichtbaar zijn. De kroning werd in de 15e eeuw gereconstrueerd met niche's en boogschieten, waarbij elke merlon door een stenen bal werd overreden. In de 16e en 17e eeuw werd de titel van Marquis de Terraube door Jean-Louis de Galard in 1683 overgenomen, wat de climax van de invloed van het gezin betekende.

De uitbreidingen werden voortgezet in de 18e eeuw, met werken onder leiding van meestermetselaars Guillaume Gras, Jacques Lapeyronie, Dominique Ducasse (van 1768), en Guillaume Aurio en Joseph Labarthe (ongeveer 1773), die twee huizen toevoegden. De Franse Revolutie onderbrak tijdelijk familiebezit: het kasteel, verkocht als nationaal eigendom in 1790 aan Jean-Marie Depis, werd in 1816 gekocht door de burggraaf van Galard Terraube. Sinds 1988 is het beschermd als historische monumenten voor zijn opmerkelijke gevels, daken en interieurelementen.

Architectureel illustreert het kasteel de evolutie van de gascon kastelen, die zich verplaatsen van een bescheiden defensieve functie, gebaseerd op de dikte van de muren en de hermetogeniciteit van de onderste verdiepingen. De 17e en 18e eeuwse ontwikkelingen, zoals de toevoeging van klassieke vleugels of het hergebruik van decoratieve elementen (poort en poort van de Ferrières Hall), weerspiegelen deze overgang. Vandaag de dag blijft het kasteel in de afstammelingen van de Galards, met een zeldzame seigneuriale continuïteit in Frankrijk.

De site bewaart ook sporen van de wallen die door Philip de Bel zijn toegestaan, evenals defensieve elementen van de 15e eeuw, zoals niches en stenen pellets die de merlons sieren. Deze details, gecombineerd met de huidige monumentale bescherming, onderstrepen het belang van het erfgoed in de regio Occitanie en zijn rol in de lokale geschiedenis van Gers.

Externe links