Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het monument, oorspronkelijk een kerk gebouwd rond 1590 door de Zwarte Penitenten Vanuit het oorspronkelijke gebouw is er alleen de gebroken frontale gevel, versierd met ionische pilasters en een roos, evenals de gewelfde structuur van het schip. De monumentale deur, uniek in Pézenas, heeft bazen, cherubs en een gebogen pediment versierd met volutes en vruchten, die de weelde van het tijdperk weerspiegelen.

De kerk werd verkocht als nationaal eigendom tijdens de Revolutie en werd in 1803 gekocht door een lokale gemeenschap om er een theater van te maken. De eerste lay-out, geïnspireerd door 18e eeuwse theaters, omvat een vloer, bedrade badkuipen en twee niveaus van galeries, die geschikt zijn voor 500 toeschouwers. De stad werd in 1857 eigenaar na een aankoop in 1855 en werd in 1867 en 1884 uitgevoerd door architect A. Saunière. Tussen 1899 en 1901 ondernam de architect Paul Jeanbon een grote renovatie en introduceerde een Italiaanse hal met een eclectische inrichting: geschilderde velums, opengewerkt ijzeren frame, en een marouflage doek met een Languedoc-dans en de klokkentoren van Sint-Jan. De vestibule werd gemoderniseerd in een Art Deco stijl tussen 1920 en 1930, met masker stencils en bloemenslingers.

De oude plaats van aanbidding bewaart sporen van zijn religieuze roeping, zoals de valse dogische kluis van het schip, verdeeld in vijf spanen, en de gewelfde sacristie, getransformeerd in een huis van kunstenaars. Het theater, geclassificeerd als een historisch monument in 1995, illustreert de evolutie van de artistieke smaken, van 16e eeuws religieus classicisme tot het decoratieve repertoire van de Belle Époque, inclusief Art Deco toevoegingen. Zijn toneelgordijn, versierd met een monument in Molière, herinnert aan de vieringen die in 1897 ter ere van hem werden gehouden, wat een keerpunt in zijn geschiedenis markeerde.

Vandaag de dag is het theater eigendom van de gemeente, getuige van zowel de religieuze geschiedenis van Pézenas, met de broederschap van de Zwarte Penitenten goedgekeurd door de bisschop van Agde in 1635, en zijn culturele rol sinds de negentiende eeuw. Interieurdecoraties, zoals de badkuipen voor het podium versierd met maskers en muziekinstrumenten, of het vals metalen frame boven op gotische aderen, symboliseren deze dualiteit tussen heilig erfgoed en seculiere roeping. Het gebouw, gelegen 10 rue Henri-Reboul, blijft een zeldzaam voorbeeld van succesvolle architectonische conversie, het mengen van middeleeuwse erfgoed en podium innovaties uit de eeuwwisseling van de 20e eeuw.

Externe links