Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het theater van de Celestines bevindt zich op het terrein van een voormalig klooster dat in 1407 werd gesticht door de Celestines. De abdij, met inbegrip van de kerk van Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle, beleefde drie branden (1501, 1622, 1744) vóór de ontbinding in 1779. De gebouwen werden verkocht in 1785 en gedeeltelijk vernietigd door het boren van aangrenzende straten. De site herbergde ook de bibliotheek-printer broederschap uit 1686.

In 1792 veranderde de Vereniging van Celestins de oude kerk in een eerste theater, het Théâtre des Variétés, ingehuldigd op 9 april. Na tijdelijke sluitingen (1833-1838) en branden (1853, 1871) startte de stad Lyon in 1873 een wedstrijd om het gebouw te herbouwen. De architect Gaspard André ontwierp het huidige Italiaanse theater, ingehuldigd in 1877, maar leed in 1880 aan een nieuwe brand. Op dezelfde manier gereconstrueerd, heropende het in 1881 en werd in 1997 opgenomen voor historische monumenten.

Theater speelde een belangrijke culturele rol in de 20ste en 21ste eeuw. In mei 1968, zal het illegaal huis bedreigde Egyptische antiquiteiten. Tussen 2003 en 2005 gerenoveerd, heeft het een tweede kamer, de Celestine, overstroomd in 2018. Zijn gevel, verlicht voor de vakantie, neemt ook deel aan de Fête des Lumières. Geregisseerd door figuren als Charles Moncharmont (1906-1941) of Claudia Stavisky (2000-2024), verwelkomde hij kunstenaars als Sarah Bernhardt, Louis Jouvet of Jean Marais.

De geschiedenis van het gebouw weerspiegelt zijn Lyon anker: van het middeleeuwse klooster tot het hedendaagse spektakel. De architectuur, bewaard gebleven ondanks de branden, omvat intacte schilderachtige machines en gerestaureerde wanddecors. Theater blijft een symbool van het culturele leven van Lyon, dat erfgoed en innovatie combineert, zoals blijkt uit zijn recente deelname aan heldere evenementen.

De programmering van de Celestines werd gekenmerkt door gedurfde regisseurs. Albert Husson (1968-1978) zal archeologische schatten verbergen, terwijl Charles Gantillon (vanaf 1941) auteurs als Beckett of Ionesco zal onthullen. Jean Meyer (1978-1985) en Claudia Stavisky (2000-2024) zullen deze traditie voortzetten, waardoor theater een plaats van schepping en herinnering wordt, geclassificeerd en beschermd sinds 1997.

Externe links