Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Théâtre du Châtelet, gelegen in Place du Châtelet in Parijs, werd tussen 1856 en 1862 gebouwd door architect Gabriel Davioud als onderdeel van de stedelijke transformaties van het Tweede Rijk onder leiding van Baron Haussmann. In 1862 werd het Keizerlijk Theater Châtelet opgericht en vervangen door de kleine populaire theaters op Temple Boulevard, die werden verwoest om de stad te moderniseren. De architectuur maakt deel uit van een groter project, waaronder het stadstheater, aan de andere kant van het plein, en de vernietiging van de voormalige vesting van het Grand Châtelet, een middeleeuws symbool van gerechtigheid en gevangenis.

In de 19e eeuw was Le Châtelet gewijd aan verschillende shows: theater, opera, sprookjes, vaudevilles en gemaskerde ballen tijdens het Carnaval van Parijs. Het plafond, versierd met negen cartridges die de kunst vertegenwoordigen (dans, komedie, tragedie...), weerspiegelde deze diversiteit. Na de Parijse Commune (1871) bracht Hippolyte Hostein succesvolle stukken uit zoals Le Voyage dans la Lune en introduceerde verlaagde tarieven om toegang te democratiseren. Aan het eind van de eeuw verwelkomde het theater de Russische Ballets van Diaghilev (1909), wat een keerpunt markeerde richting dans en avant-garde creaties, met werken als L. Middag van een fauna (Nijinski, 1912) of Parade (Satie, 1917).

In de 20e eeuw, onder leiding van Maurice Lehmann (vanaf 1929), werd het Châtelet de tempel van operette met grote prestaties, met successen zoals The Singer of Mexico (1951) uitgevoerd door Luis Mariano. Programmeren strekt zich uit tot klassieke concerten, jazz en zelfs bioscoop. In 1979 werd de stad Parijs eigenaar en startte een grote renovatie, waardoor de capaciteit daalde tot 2.008 plaatsen. De daaropvolgende decennia zagen regisseurs als Stéphane Lissner (1988/1999), die kunstenaars als Pierre Boulez en Patrice Chéreau uitnodigden, en Jean-Luc Choplin (2006/2017), die musicals (My Fair Lady) en hedendaagse creaties programmeerden.

De 21e eeuw werd gekenmerkt door renovatiewerken (2017 Het theater, lid van het RESEO-netwerk voor de promotie van opera, organiseerde ook de ceremonies van de Caesar (2002-2016) en eclectische concerten, van Barbara tot Muse. Tegenwoordig blijft het een belangrijke plaats van de Parijse cultuur, waarbij historisch erfgoed en artistieke innovatie worden gecombineerd.

Externe links