Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het theater van Montparnasse ontstond in 1817 toen Pierre-Jacques Seveste een theatrale voorrecht kreeg voor de Parijse voorsteden. Het nam de naam van een oud theater gesloten in 1772 en bouwde een kamer op de Rue de la Gaîté, dan buiten de grenzen van Parijs (de wijk zou pas worden gehecht aan de hoofdstad in 1860). Het oorspronkelijke gebouw, gemaakt van hout en gips, werd herbouwd in 1856, en volledig herontworpen in 1886 door de weduwe van Henri Larochelle en Louis-Hubert Hartmann, onder leiding van architect Charles Peigniet, bekend van zijn werk aan de basis van het Vrijheidsbeeld.

Van 1930 tot 1943 werd het theater geregisseerd door Gaston Basty en nam zijn naam tijdelijk aan. Marguerite Jamois volgde hem twintig jaar op en markeerde de geschiedenis van de plaats met iconische ensceneringen zoals Les Liaisons dangereux (1952) of Le Journal d'Anne Frank (1956). In 1965 kocht Lars Schmidt het theater en vertrouwde Jérôme Hullot de artistieke leiding toe. Na renovaties door Myriam Colombi (voormalig inwoner van de Comédie-Française) in de jaren tachtig werd het theater in 1984 als historisch monument opgenomen.

Het theater van Montparnasse onderscheidt zich ook door zijn bijgebouwde zaal, Le Petit Montparnasse, die in 1979 in een oud magazijn werd opgericht en in 2003 werd gerenoveerd om 200 zitplaatsen te herbergen. Tot de opmerkelijke creaties behoren L-Alouette van Jean Anouilh (1953), Becket (1959) en Le Libertin van Éric-Emmanuel Schmitt (1997). Sinds 2021 is Bertrand Thamin de enige directeur na de verdwijning van Myriam Colombi.

De architectuur van het gebouw, typisch voor de 4e kwartier van de 19e eeuw, en de geschiedenis verbonden aan de belangrijkste figuren van het Franse theater maken het een must culturele plaats. De aanduiding als historisch monument in 1984 onderstreept het belang van het erfgoed, terwijl de programmering een trouw publiek blijft aantrekken door klassiekers en hedendaagse creaties te mengen.

Externe links