Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Lédonia thermale baden van Lons-le-Saunier, gebouwd in het 4e kwart van de 19e eeuw (1892-1894), maken deel uit van een duizend jaar oude thermische traditie verbonden met de zoutbronnen van de Jura. De stad, voorheen Ledo salinarius ("de stad van zout"), heeft geëxploiteerd van de neolithische afzettingen van edelzout, een belangrijke economische bron tot de 20e eeuw. De thermale baden, opgericht in 1892, ontlenen hun naam aan de bron Ledonia, een van de drie bronnen van zout water (met Chavenay en Naparix) met erkende therapeutische eigenschappen, rijk aan natriumchloride en sporenelementen.

Het project wordt geleid door Édouard Guénon, een rijke bewoner van Lons-le-Saunier, die een landgoed van 7 hectare nalaat om een thermaalpark te creëren. De Parijse architect Jean Reboul ontwierp het gebouw, terwijl landschapsarchitect Henri Michel (1854-1930) het park bouwde, verbonden met de bronnen door ondergrondse leidingen. Samen, compleet met een casino en een Bains station, vormt een kleine spa stad typisch voor de periode, met aparte galeries voor mannen en vrouwen.

De wateren van Lédonia, ongeschikt voor consumptie in de staat, worden verdund voor therapeutisch gebruik: reumatologie, dermatologie of ORL. Gerangschikt als historische monumenten (vallen en daken in 1999, park in 1993), de thermale baden illustreren de gouden eeuw van het Franse thermische, mengen van industrieel zout erfgoed en architectonische innovatie. De site, eigendom van de gemeente, behoudt vandaag haar oorspronkelijke structuur en past zich aan moderne praktijken aan.

In 1966 werd een einde gemaakt aan de zoutwinning in Salins-les-Bains of de koninklijke zoutoplossing van Arc-et-Senans. De thermale baden van Lédonia bestendigen deze link tussen geologie, geneeskunde en erfgoed, en symboliseren de overgang naar een welzijn en thermaal toerisme economie.

Externe links