Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De thermale baden van Cluny, genoemd de thermale baden van het Noorden in de oudheid, werden gebouwd tussen het einde van de eerste eeuw en het begin van de tweede eeuw onder Romeinse overheersing, onder de hoek van de Cardo en de decumanus van Lutece. Hun bouw maakt deel uit van de verstedelijking van de linkeroever van de Seine, dan bloeien onder het Romeinse Rijk. Deze baden, typisch voor Romeinse badcomplexen, gecombineerd hygiëne, vrije tijd en sociaal leven.

Op hun hoogtepunt strekten de thermale baden zich uit over verschillende hectares, van boulevard Saint-Germain tot rue des Écoles, met inbegrip van gebieden gewijd aan baden (koud, warm, warm), een palestre voor fysieke oefeningen, een bibliotheek en tuinen. Hun architectuur maakte gebruik van de natuurlijke helling van de Sainte-Geneviève berg, met kamers verwarmd door hypocauste en monumentale gewelven, zoals het frigidarium (14,50 m hoog). De thermale baden leden hun eerste verwoesting in 275 tijdens de invasies van de Franken en Alamans, wat het begin van hun achteruitgang markeerde.

In de zesde eeuw maakten Merovingian King Childebert I en zijn koningin Ultrogothe het tot een koninklijk paleis, beschreven door Venance Fortunat als een arx celsa ("hoge vesting"). De Vikingstoelen van de 9e-Xe eeuw (waaronder die van 845 en 885-887) hebben de site verder beschadigd. In de middeleeuwen werden de thermale baden geleidelijk geïntegreerd in Philippe Auguste's behuizing (1200-1210), hun stenen hergebruikt om de verdediging van Parijs te versterken.

In 1340 verwierf de orde van Cluny de ruïnes en versierde zijn abbatiale hotel, waardoor een deel van de kamers werd omgevormd tot schuren of stallen. Het frigidarium diende zelfs als remissies voor de 17e eeuw, voordat het werd bezet door ambachtslieden in de 18e eeuw. De restauratie van de thermale baden begon in 1810 onder impuls van de stad Parijs en de architect Quatremère de Quincy, die de ruïnes van de parasitaire gebouwen ontruimde.

Gerangschikte historische monumenten in 1862, werden ze geassocieerd met het museum van Cluny in 1843, een belangrijke getuige van de oude Lutece. Archeologische opgravingen (XIX-XX eeuwen) onthulden hun hydraulische systeem, gevoed door een aquaduct uit Wissous, en hun complexe ruimtelijke organisatie. Vandaag bieden de kuuroorden van Cluny, met hun ongerepte frigidarium en fragmentarische mozaïeken, een reis naar Gallo-Romeinse Parijs.

Hun integratie in het nationale museum van de Middeleeuwen maakt het mogelijk om twee cruciale perioden te confronteren: de Romeinse oudheid en de Middeleeuwen, met de nadruk op de middeleeuwse oogst van oude overblijfselen.

Toekomst

Vandaag zijn ze ingebed in het Cluny Museum.

Externe links