Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gallo-Romeinse omheining van Tours, de zogenaamde "castrum behuizing," werd gebouwd in de eerste helft van de vierde eeuw om de Civitas Turonorum (huidige kathedraal wijk) te beschermen. Gebouwd in reactie op toenemende onzekerheid in Gallië, integreerde het Romeinse amfitheater als een zuidelijk bastion, met behulp van massaal hergebruik materialen (gebeeldhouwde blokken, kolommen, begrafenisstelen) uit eerdere monumenten. De 1.245 meter omtrek werd versterkt door ongeveer vijftien torens en verschillende deuren, waarvan er twee vandaag nog zichtbaar zijn.

De muur, 4 tot 4,90 meter breed en ongeveer 8 meter hoog (met uitzondering van crenelage), werd gebouwd in opus mixtum (alternatie van steen en baksteen), een techniek die typisch is voor het Benedenrijk. Archeologische opgravingen (1974 De torens, meestal rond (diameter 9 tot 11 meter), gehuisvest verdiepingen toegankelijk vanaf de ronde weg. De omheining werd in 1927 gedeeltelijk opgenomen als historische monumenten.

Het amfitheater, omgetoverd tot een monumentale poort, speelde een sleutelrol in het ontwerp van het kasteel, waarvan de trapeziumroute (9 hectare) topografische beperkingen kreeg en de Loire naar het noorden. De intramurale stad heeft waarschijnlijk vertegenwoordigers van de bestuurlijke macht in het noorden en religieuze gebouwen in het zuiden (primitieve kathedraal, St. Martin's Basiliek). Na de Normandische invallen (IXe Xe eeuw) werd de behuizing gerepareerd onder Charles le Chauve (869) en geïntegreerd in middeleeuwse vestingwerken tot de 16e eeuw.

De overblijfselen die vandaag toegankelijk zijn omvatten delen van courtine (rue des Ursulines, quai André-Malraux), torens (tour de l'Archevêché, tour du Petit-Cupidon), en zichtbare funderingen in het Museum voor Schone Kunsten. Het zuid-oosten (Viking Garden) en het noord-westen paternes behouden hun originele trottoirs. Ondanks opeenvolgende restauraties blijft de behuizing een zeldzaam getuigenis van laat-antieke defensieve stedenbouw in Gallië, gekenmerkt door strenge planning en systematisch hergebruik van materialen.

Archeologische studies (Galinié, Wood, Seigne) hebben bijgedragen tot de wederopbouw van de evolutie, van de bouw in de vierde eeuw tot de geleidelijke stopzetting na de middeleeuwen. Opgravingen van "Site 3" (1974/1978) onthulden onder andere de thermale baden van het herontwikkelde Bovenrijk, terwijl geofysische prospectie (2000s) het bestaan van een noordelijke poort en een brug over de Loire bevestigde. De omtrek illustreert de overgang tussen de oude open stad (Caesarodunum) en de middeleeuwse vestingstad.

Zijn gedeeltelijke vermelding als historische monumenten (1927) onderstreept het belang van het erfgoed. De overblijfselen, vrij van toegang, bieden een unieke glimp van Gallo-Romeinse militaire architectuur, waar er een mix van oud erfgoed (herwerkbaarheid, amfitheater) en latente-antieke innovaties (cennel torens, opus mixtum).

Externe links