Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Toren van Espiens dans le Lot-et-Garonne

Lot-et-Garonne

Toren van Espiens


    Espiens

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1286
Erkenning van fiefs
fin XIIIe siècle
Bouw van het kasteel
1401
Dood van Bertrand de Galard
1556
Eigendom van de hertog van Albret
1663
Verwerving door Paul de Mazelières
1891
Aankoop door de gemeente
1926
Historische monument classificatie
années 1970
Gedeeltelijke instorting
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Édouard Ier - Koning van Engeland en hertog van Guyenne Heer die in 1286 dienstherkenning kreeg.
Bertrand de Galard - Lord of Espiens (XIII-14e eeuw) Bezit de helft van het kasteel, stierf zonder erfgenaam in 1401.
Bertrand-Raymond de Campagne - Sénéchal d'Agenais Edward I commissaris voor Fief Recognition.
Pierre d'Auvignon - Damvogel en coseigneur Bezit een kwart van het kasteel in 1286.
Paul de Mazelières - Ontvanger in 1663 De nieuwe heer heeft het kasteel van Mazelières gebouwd.
Godefroy Maurice de La Tour d'Auvergne - Hertog van Bouillon en voormalig eigenaar Verkocht de seigneury aan Paul de Mazelières.

Oorsprong en geschiedenis

De toren van Espiens, gelegen in het departement Lot-et-Garonne in Nouvelle-Aquitaine, is een van de weinige overblijfselen van een kasteel gebouwd aan het einde van de 13e eeuw. Dit vierhoekige kasteel, geflankeerd door vierkante torens, werd verdeeld over verschillende heren: Bertrand de Galard bezat de helft, terwijl Pierre d'Auvignon, Gailhard de La Roche en Guillaume Raymond de Nazareth de andere helft deelden. Deze fief erkenningen waren officieel voor Edward I, koning van Engeland en hertog van Guyenne, in november 1286, die de complexe banden tussen de lokale adel en de Engelse kroon op dat moment illustreren.

De familie Galard, heren van Espiens sinds de 12e eeuw, behield enkele van de rechten over het kasteel tot het begin van de 15e eeuw. Bertrand de Galard, de laatste directe erfgenaam, stierf zonder afstammelingen in 1401. Het kasteel werd vervolgens in handen van de familie Pardaillan in de 15e en 16e eeuw, toen aan de hertog van Albret in 1556, alvorens te worden overgedragen aan de Karmelieten van de Incarnatie in Parijs. Deze opeenvolging van eigenaren weerspiegelt de politieke en religieuze omwentelingen in de regio, met name tijdens de godsdienstoorlogen en veranderingen van soevereiniteit in Guyenne.

In de 17e eeuw werd de seigneury van Espiens overgenomen door Paul de Mazelières in 1663, die een nieuw kasteel in de buurt bouwde, wat de geleidelijke achteruitgang van het oude middeleeuwse gebouw markeerde. De toren van Espiens, die in 1891 door de gemeente werd gekocht om de stadhuisschool te integreren, is in de jaren zeventig sterk verslechterd, met de gedeeltelijke ineenstorting van een van haar muren. Ondanks deze verliezen, werd het geclassificeerd als een historisch monument in 1926, waaruit zijn erfgoed belang. De andere torens, gedeeltelijk bewaard gebleven, werden geïntegreerd in recentere gebouwen, waarbij geleidelijk de sporen van het oorspronkelijke kasteel werden gewist.

De geschiedenis van de Toren van Espiens is nauw verbonden met feodale conflicten en adellijke allianties in Agenais, een strategisch omstreden regio tussen de koningen van Frankrijk en Engeland. Edward I's patentbrieven in 1286, evenals latere fief erkenningen, illustreren de wil van de lokale heren om hun bezittingen veilig te stellen in een onstabiele politieke context. De bouw van het kasteel in de 13e eeuw valt samen met een periode van versterking van de vestingwerken in Zuidwest-Frankrijk, gekenmerkt door rivaliteit tussen Capetianen en Plantagenets.

Naast zijn militaire rol symboliseerde het kasteel van Espiens ook de economische en sociale macht van zijn heren. De Galards, toen de Pardaillans, trokken hun invloed uit landbeheer en seigneursrechten, zoals blijkt uit de vrijlating van 1341 die P. de Galard aan Alexandre de Caumont verleende voor een bruidsschat van 600 pond. Deze financiële transacties tonen het belang van huwelijksallianties voor het behoud van nobiliaire activa, een gangbare praktijk onder middeleeuwse aristocratie.

Externe links

Instellingen in de buurt