Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Engelse toren, oorspronkelijk de Pénerf toren, is gelegen op het schiereiland Pénerf, Damgan (Morbihan). Gebouwd waarschijnlijk in het begin van de 16e eeuw, werd het al bewezen in 1692. Dit 15 meter hoge cilindrisch monument diende zowel als brandtoren als wachttoren, geïntegreerd in een militair ensemble met twee batterijen tot het begin van de 19e eeuw. De oorspronkelijke architectuur maakt het de oudste vuurtoren bewaard gebleven aan de Franse Atlantische kust.

De structuur rust op een afgekorte basis van 8,20 meter in diameter, gebouwd van steen en gerestaureerd in 1978. De muren, dik een meter, zijn gemaakt van gecoate balgen, met granieten moordenaars. Een parapet, ondersteund door mâchicoulis, kroont het gebouw. De toren werd op 22 oktober 1997 na restauraties in 1886 als historisch monument opgenomen.

De huidige naam, de Engelse toren, verschijnt pas na 1902, ter vervanging van de vorige namen van Tour Blanche en vervolgens Tour de Pénerf. Het ligt op 100 meter van de kust en is nu een bittere (zeemarker) en een van de laatste getuigenissen van Bretonse verdedigingssystemen. De materialen, zoals kuststeen en graniet, weerspiegelen lokale bouwtechnieken.

De archieven vermelden haar rol in regionale defensie, met referenties in 19e eeuwse documenten (bijv.: Pilot van de kusten tussen Penmarch en de Loire, 1869). De toren illustreert de evolutie van kustfortificaties van militair gebruik naar een beschermd erfgoed, een symbool van de Bretonse maritieme geschiedenis.

Externe links