Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Triagoz vuurtoren, gebouwd tussen 1861 en 1864 onder leiding van ingenieurs Dujardin en Pelau (of Pelaud volgens de bronnen), staat op de Guen-Bras rots van Tregastel, in de Côtes-d'Armor. Gebouwd in roze graniet door Ploumanac'h, de vierkante structuur met een halfronde projectie roept een middeleeuwse kerker, die een bijzondere aandacht voor de esthetiek weerspiegelt. Uitgerust met Fresnel lenzen, was het een belangrijk instrument voor navigatie in dit gevaarlijke gebied van het Kanaal.

De vuurtoren werd in de 20e eeuw ingrijpend gemoderniseerd: elektrificatie in 1981 ter vervanging van de oliestoombrand en vervolgens automatisering in 1984. Zijn lantaarn werd ontmanteld en overgebracht naar Lézardrieux, terwijl restauraties (zoals de vangrail in 2016) probeerden zijn integriteit te behouden. Het is een van de weinige Bretonse vuurtorens die de Duitse vernietiging heeft overleefd tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De vuurtoren van Triagoz onderscheidt zich door zijn originele interieur en uiterlijke kenmerken, waaronder een aangrenzende gebouw met keuken en reservaten, allemaal gelegen op een kelder in een maritiem openbaar domein. De nationale archieven behouden tien plannen van de vuurtoren die tussen 1862 en 1884 werden ontwikkeld, waaruit het belang van het erfgoed blijkt. De geschiedenis is ook verbonden met de bioscoop, de site heeft gediend als decor voor Jean Grémillon's film Gardiens de vuurtoren in 1929.

Tegenwoordig belichaamt de vuurtoren van Triagoz zowel een functioneel maritiem erfgoed als een symbool van Bretonse architectonische weerstand. De classificatie beschermt de gehele structuur (met uitzondering van de huidige brand en de cementbasis), evenals de directe omgeving, waarbij de historische en technische waarde ervan wordt benadrukt. De beschikbare bronnen, met inbegrip van technische kennis en regionale inventarissen, verrijken het begrip van de constructie en evolutie ervan.

Externe links