Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Tumulus van St. Fiacre, gelegen in Melrand, Morbihan, is een begrafenis gebouw dat dateert uit de bronstijd (ca. 1950 v.Chr.). Deze Armeense tumulus onderscheidt zich door zijn unieke structuur: een stapel kegelstenen (galgaal) en een halfronde granieten behuizing, van perfecte regelmaat, waarin een grafkamer met metselwerk muren. De begrafenis, ontdekt in 1897, bevatte de verbrande resten van een machtige chef, vergezeld van uitzonderlijke meubels, waaronder bronzen wapens, een schaal amulet en een vaas, nu bewaard in het Oxford Museum.

De funeraire kamer, gelegen in het midden van de tumor, bestond uit een natuurlijke grond bedekt met compacte klei, een platte stenen plaat en een eiken vloer ondersteunen verbrande residuen. Onder de overblijfselen zijn een bronzen zwaard, een blad versierd met gouden enkels, en een kleine menhir idool in dioriet, waarschijnlijk gekoppeld aan rituele of landbouwpraktijken (graan verpletteren). Koolstof dat 14 van een monster van hout uit een monoxile borst plaatste de begrafenis rond 1950 voor Christus (±135 jaar).

De tumulus werd in oktober 1897 verkend door archeoloog Paul Aveneau de La Grancière, die een gedetailleerde beschrijving ervan publiceerde in het Bulletin van de Morbihan Polymathic Society (1898). Sinds 21 augustus 1972 is de site eigendom van de gemeente Melrand. De architectuur, het combineren van droge metselwerk technieken en corbellation, evenals de rijkdom van de meubels, getuigen van de funeraire en sociale praktijken van de bronstijd in Armorica.

De gevonden voorwerpen, waaronder een handvol wilgenhouten dolken ingelegd met gouden nagels, tonen het belang van de overledene, waarschijnlijk een hoge leider of krijger. De aanwezigheid van een schaal amulet pad en lithische instrumenten (percutors, menhir-idol) suggereren symbolische overtuigingen en binnenlandse activiteiten in verband met de site. Deze elementen, nu verspreid (vooral in het Oxford Museum), illustreren de culturele en ambachtelijke uitwisselingen van die tijd.

De tumulus van Saint-Fiacre maakt deel uit van de typologie van de Armoriaanse tumor, gekenmerkt door halfronde behuizingen en uitgebreide grafkamers. De systematische opgraving in de 19e eeuw gedocumenteerd zeldzame begrafenispraktijken, zoals het gebruik van een monoxile doos (hout) om een deel van het meubilair te bevatten. De precisie van de constructie, met stenen gesneden om een perfecte kromming te huwen, getuigt van een geavanceerde architectonische knowhow voor deze periode.

Gerangschikt onder de historische monumenten in 1972, blijft de site een onderwerp van studie voor archeologen, hoewel het meubilair is nu geografisch afgelegen. De beschrijvingen van Paul Aveneau de La Grancière, gecombineerd met moderne analyses (carbon dating 14), bieden een complete visie op zijn rol in de bronstijd maatschappij, tussen de cultus van voorouders, sociale hiërarchie en beheersing van metallurgietechnieken.

Externe links